Κάθε φορά που προβαίνουν σε λεκτικές αντιπαραθέσεις ο Αλέξης Τσίπρας (στον ρόλο του πρωθυπουργού) και ο Κυριάκος Μητσοτάκης (στον ρόλο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης) γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο στον ελληνικό λαό ότι καλείται να επιλέξει ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Τις τελευταίες μέρες, για άλλη μια φορά, γίναμε όλοι θεατές σε αυτό το κακοστημένο θέατρο του παραλόγου.

Από τη μια μεριά οι φαιδρές καυχησιολογίες για την... κατά φαντασίαν «έξοδο από τα μνημόνια» και την ανάπτυξη που «έρχεται» και από την άλλη μια ακατάσχετη παροχολογία -γιατί όχι, οι υποσχέσεις τζάμπα είναι!

Και, παρόλο που και οι δυο τους έχουν προ πολλού εξευτελίσει όχι μόνο το (όποιο) πολιτικό τους κύρος, αλλά και την προσωπική τους αξιοπρέπεια, αποδεχόμενοι να λειτουργούν ως αχυράνθρωποι και εντολοδόχοι των Βρυξελλών, δεν διστάζουν να παραδίδουν μαθήματα πατριωτισμού! Ο μεν, με μια ψευδεπίγραφη διεθνιστική επιχειρηματολογία, διαστρέφει και την έννοια του διεθνισμού, αλλά και την ίδια την πραγματικότητα, ο δε άλλος, ως γνήσιος πατριδοκάπηλος, προσπαθεί να διεγείρει τα πιο ταπεινά ένστικτα του λαού, αναμοχλεύοντας κατάλοιπα εμφυλιοπολεμικών συνδρόμων.

Θλιβεροί, κατάπτυστοι, άξιοι μόνο για απαξίωση και χλεύη, τόσο οι δύο πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής, όσο και οι υπόλοιποι «εκπρόσωποι» του λαού στο κοινοβούλιο που, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, συνηγορούν στο έγκλημα κατά της χώρας.