ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Πορεία στα κύματα της ζωής.

Μια πολύ γνωστή και ιδιαίτερα συμβολική ιστορία παρουσιάζεται αυτή την Κυριακή μπροστά μας μέσα από την ευαγγελική διήγηση της ημέρας, μια ιστορία με σαφείς και απτές προεκτάσεις στη ζωή των ανθρώπων όλων των εποχών. Ο Κύριός μας, μετά τον χορτασμό των πεντακισχιλίων, απομάκρυνε τους μαθητές του, στέλνοντάς τους με το πλοιάριο στην απέναντι όχθη της λίμνης της Τιβεριάδος, προκειμένου Εκείνος να κατευνάσει τον ενθουσιασμό του πλήθους που έπαιρνε συνεχώς ανησυχητικές διαστάσεις. Καθώς, όμως, οι μαθητές ξανοίχτηκαν στη λίμνη βρέθηκαν ξαφνικά στο έλεος μιας τρομακτικής καταιγίδας, η οποία απειλούσε ν’ ανατρέψει το πλοιάριο και να οδηγήσει στο θάνατο τους επιβάτες του.

Ο Ιησούς, όμως, δεν αφήνει μόνους τους αγαπημένους Του στην κρίσιμη στιγμή. Εμφανίζεται να περπατά πάνω στα κύματα, να κατευνάζει την ταραχή των μαθητών Του και να επιβάλει την απόλυτη κυριαρχία Του στην κτίση, δίνοντας θάρρος και κουράγιο σ’ εκείνους που βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο με τον κίνδυνο και, ενδεχομένως, την απώλεια.

Ο Πέτρος συνεπαρμένος και επηρεασμένος από την εικόνα που αντίκρισε, αψήφησε κι εκείνος τις όποιες αναστολές και, με τη δύναμη της πίστης, περπάτησε στα κύματα, θέλοντας να πλησιάσει τον Διδάσκαλό του. Κάπου, όμως, λιγοψύχησε, δε πίστεψε σ’ αυτό που συνέβαινε και άρχισε να βουλιάζει, για να σωθεί τελικά πάλι χάρη στην επέμβαση του Χριστού.

Αυτή η ευαγγελική περικοπή επεκτείνεται σε κάθε άνθρωπο και κάθε εποχή. Στη συμβολική γλώσσα της Εκκλησίας μας, αυτή συμβολίζεται με πλοίο και εμείς, τα μέλη της, με τους επιβάτες της. Ένα πλοίο που στη διάρκεια του ταξιδιού του δέχεται κλυδωνισμούς, απειλείται συνεχώς με καταποντισμό, πολεμείται με εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις και κινδυνεύει να αφανιστεί. Η Εκκλησία μας κλυδωνίζεται από την αδιαφορία των ποιμένων της, από τα εσωτερικά σκάνδαλα, από το ξεστράτισμα των νέων, από την επικίνδυνη εκκοσμίκευσή της. Η παρουσία, όμως, του Χριστού στο τιμόνι της την καθοδηγεί και την καθιστά ικανή να προχωρεί στην ιστορία, ν’ αντέχει τις δοκιμασίες και να επιτελεί το σωστικό της έργο.

Αλλά και οι άνθρωποιδοκιμάζουν στη διάρκεια της ζωής τους κάθε είδους δοκιμασία και θλίψη. Ο δρόμος της ζωής είναι συχνά στρωμένος με αγκάθια και όχι με λουλούδια, γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή, ελπίδα και πίστη στο Θεό για να τον διαβεί κανείς. Συχνά εμείς οι άνθρωποι τα βάζουμε με το Θεό, ξεχνώντας το γεγονός ότι για τα δεινά της ζωής μας ουσιαστικά υπεύθυνοι είμαστε οι ίδιοι, αφού διαλέξαμε ως τρόπο ζωής την αμαρτία και όχι το θέλημα του Θεού. Αν τοποθετούσαμε τον εαυτό μας απέναντί Του με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, θα μπορούσαμε να Τον διακρίνουμε έτοιμο ναεπέμβει για να δώσει λύση στα προβλήματά μας, έτοιμο να θυσιαστεί ακόμα μια φορά για να δώσει χαρά και ευτυχία στη σύντομη ζωή μας. Αρκεί να Του το ζητήσουμε, ν’ ανοίξουμε την πόρτα της καρδίας μας σ’  Εκείνον, αρκεί να πιστέψουμε στην ακαταμάχητη δύναμή Του και έτσι θα μπορέσουμενα σταθούμε στα πόδια μας, ικανοί να ξεπεράσουμε τα κύματα και τους σκοπέλους της ζωής.

Αυτό, είναι και το μήνυμα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. Εμπιστοσύνη σ’ Εκείνον που κατευθύνει την επιβίωση μας στον κόσμο και προσαρμογή της ζωής μας στους δρόμους και στις ατραπούς που Εκείνος χάραξε για τη ζωή μας και εγγυώνται απόλυτα το επιτυχές και ευτυχές πέρασμά τους από αυτόν τον κόσμο.

                                                                 ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

                                                                 Πρεσβ. Κωνσταντίνος Ντινούδης.-