Πορευόμενος ο Κύριος από κώμη σε κώμη, μεταφέροντας το ευαγγέλιο της σωτηρίας του κόσμου, σταματά στα προπύλαια της πόλης Ναϊν. Μία νεκρική πομπή τραβά την προσοχή Του. Η θλίψη, η απόγνωση, ο πόνος της χήρας μητέρας που θρηνεί τον χαμό του γιου της συγκινεί τον Κύριο, που προσεγγίζει τον θάνατο με θαυματουργικό τρόπο.

Η Εκκλησία ως συνέχεια του σώματος του ζώντος Χριστού, συναντά καθημερινά τον θάνατο του ανθρώπου, διότι ο θάνατος είναι παρών σ΄ ολόκληρη τη ζωή μας ως μια συνεχής, επαναλαμβανόμενη, καθημερινή εμπειρία , και τον αντιμετωπίζει με την ανάλογη προσοχή, αφού αποτελεί κορυφαίο γεγονός στην ζωή του κάθε ανθρώπου. Τον συναντά αλλά δεν τον προσπερνά.

 Πρώτα απ΄ όλα προσεγγίζει θεολογικά το μέγα μυστήριο του θανάτου, βεβαιώνοντας τον άνθρωπο πως ο θάνατος δεν είναι τμήμα του πρωταρχικού σχεδίου του Θεού για την δημιουργία Του. Δεν δημιουργηθήκαμε για να πεθάνουμε , αλλά για να ζούμε. Ο θάνατος ως ο χωρισμός της ψυχής και του σώματος, είναι η βίαιη προσβολή της αρμονικής ολότητας της ανθρώπινης φύσης. Αν όμως ο θάνατος αποτελεί μια τραγωδία, είναι ταυτόχρονα και μία ευλογία. Αν και δεν αποτελεί μέρος του αρχικού σχεδίου του Θεού, παρόλα αυτά είναι δώρο δικό Του, έκφραση του ελέους και της συμπαθείας Του. Λένε οι πατέρες πως ο Θεός επέτρεψε τον θάνατο για να μην γίνει αιώνια η αμαρτία

  Αυτή η διαλεκτική στάση της εκκλησίας απέναντι στον θάνατο ως γεγονός, δηλώνεται και με την νεκρώσιμη ακολουθία, όπως αυτή τελείται στον Ορθόδοξο χώρο. Η οδυνηρότατη, και συνταρακτική πραγματικότητα του  θανάτου παρουσιάζεται σ΄ όλο το μεγαλείο της και καμία προσπάθεια απόκρυψής του δεν γίνεται. .Ταυτόχρονα όμως υπάρχει συνήθεια οι ιερείς να μη φορούν μαύρα , αλλά λευκά άμφια, όπως στην ακολουθία της αναστάσεως, τα μεσάνυχτα του Πάσχα, επειδή ο Χριστός , εγερθείς εκ νεκρών, καλεί τον κεκοιμημένο χριστιανό να μετάσχει στη δική Του ανάσταση. Γι΄ αυτό δεν απαγορεύεται να θρηνούμε στην κηδεία, θρηνώ και οδύρομαι, βεβαιώνει το σχετικό τροπάριο. Γνωρίζουν οι πατέρες πως ο θρήνος είναι πράγμα αρκετά σοφό, επειδή τα δάκρυα έχουν θεραπευτικό αποτέλεσμα, και όταν η λύπη καταπιέζεται και δεν εκδηλώνεται  τότε η πληγή βαθαίνει και πυορροεί. Δεν πρέπει όμως να λυπούμαστε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα. Η οδύνη μας του αποχωρισμού και του χαμού , όσο κι αν μας σπαράζει την καρδιά, δεν είναι μια λύπη χωρίς ελπίδα, επειδή καθώς ομολογούμε στο Πιστεύω, προσδοκούμαι την ανάσταση των νεκρών μας και την μέλλουσα αιώνια ζωή.

  Η κατ΄ εξοχήν  απάντηση της Εκκλησίας  στο τραγικό γεγονός του θανάτου, δίδεται μέσα από ύμνους, ευαγγελικά αναγνώσματα και ευχές της έσχατης ακολουθίας της επίγειας ζωής μας. Είναι η ελπίδα και το φως στον απελπισμό και στο σκοτάδι, το μήνυμα της αληθινής ζωής που απλώνεται πέρα από την πένθιμη κατήφεια του τάφου. Στην ακολουθία αυτή η Εκκλησία δηλώνει πανηγυρικά, ότι μετά τον θάνατο δε χάνεται ο άνθρωπος .Ότι εξακολουθεί να ζει στη δύναμη του Χριστού, ελπίζοντας στην ανάσταση του σώματος που νεκρώθηκε, την οποία μας εγγυάται η ζωηφόρος Έγερση του Κυρίου. Έτσι με τον Χριστό συνοδοιπόρο  νικούμε τον έσχατο εχθρό μας και προετοιμαζόμαστε για την μετάβαση από τη  λύπη στην χαρά, από τα πρόσκαιρα στα αιώνια, από τα μάταια στα αληθινά. 

                           ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

                            Αρχιμ. Παύλος Κίτσος.