Μια γυναίκα πονεμένη, ταλαιπωρημένη, ανήμπορη, μια γυναίκα που είχε χάσει την υγεία της , και ο διάβολος την είχε δέσει με τα δεσμά του, μια γυναίκα που το σώμα της είχε παραμορφωθεί τόσο φρικτά , ώστε να μην μπορεί να σηκώσει το κεφάλι της όρθιο, μια γυναίκα συγκύπτουσα, βρίσκεται  το Σάββατο στην Συναγωγή. Κάθε Σάββατο, παρ΄ όλο το πρόβλημά της, παρ΄ όλο που πονά, και η κίνησή της με δυσκολία γίνεται, εκείνη δεν ξεχνά, παρά με περισσό ζήλο, επισκέπτεται την συναγωγή, για να λατρέψει τον Κύριό της και Θεό της. 

Εκεί, στην Συναγωγή, αυτό το Σάββατο, συναντά και τον γλυκύ Ναζωραίο, αυτόν για τον οποίο έχει ακούσει τόσα πολλά. Αυτόν που δεν χορταίνει να τον ακούει, αυτόν που υψώνει το χέρι Του και θεραπεύει τους ασθενείς, αυτόν που δίνει την άφεση των αμαρτιών στους ανθρώπους. Αυτόν συναντάει η πονεμένη γυναίκα και στην καρδιά της γεννιέται η ελπίδα, απόρροια της μεγάλης της πίστης. ¨Όμως εκείνη δεν τολμά να ζητήσει τίποτε , παρά συνεχίζει να υμνεί τον Θεό . 

Ο Παντογνώστης όμως Κύριος, ο Φιλάνθρωπος Δεσπότης των ψυχών μας, η ίδια η σεσαρκωμένη Αγάπη, βλέπει την σιωπηλή, προσευχόμενη γυναίκα και την πλησιάζει. Ο ίδιος ο Κύριος την προσφωνεί, την καλεί κοντά του για να της δωρίσει το ανεκτίμητο δώρο της ελευθερίας της. «Γύναι» της λέγει, «απολέλυσαι της ασθενείας σου», και συγκλονίζει συθέμελα της ύπαρξη της γυναίκας. Δεκαοχτώ χρόνια , αυτή η γυναίκα βασανιζόταν από τους πόνους, δεκαοχτώ χρόνια δεν είχε δει το γαλάζιο του ουρανού, δεκαοχτώ χρόνια, έβλεπε μόνο το χώμα, δεκαοχτώ χρόνια φρικτοί πόνοι συνόδευαν το κάθε βήμα της. Και τώρα ακούγεται ως παιάνας νικηφόρος η γλυκιά φωνή του Ιησού. Ο μεγάλος Ιατρός θεραπεύει την ασθένεια. Επιθέτει τα χέρια Του επάνω στην γυναίκα, και η δημιουργική ενέργεια του Κυρίου του Σύμπαντος κόσμου, ανακαινίζει το σώμα και την ψυχή της γυναικός. Όπως ακριβώς είπε και εγενήθησαν τα πάντα, έτσι και τώρα με τον δημιουργικό του λόγο , αποκαθιστά την ασθένεια και δίδει την ίαση στην χιλιοβασανισμένη αυτή ψυχή .

 Αυτοστιγμής ανορθώθηκε η γυναίκα, υψώθηκε το σώμα και ταυτόχρονα η ψυχή της. Και άρχισε να υμνεί και να δοξολογεί το όνομα του Άγιου Θεού. Ήταν ευτυχισμένη που πλέον ελεύθερη από τα δεσμά του διαβόλου και της ασθένειας, μπορούσε να σταθεί όρθια, μπροστά στον Θεό της και να τον ευχαριστεί όπως ήξερε υπομονετικά να κάνει τόσα χρόνια.

Πόσες φορές αλήθεια και την δική μας ύπαρξη χτυπά η ασθένεια. Πόσες φορές ο διάβολος μας δένει με τα δεσμά του, τα δεσμά της αμαρτίας και των συνεπειών αυτής που είναι η φθορά, η ασθένεια και εν τέλει ο θάνατος. Πόσες φορές ο πόνος, η θλίψη, η οδύνη, η σκληρή δοκιμασία γίνονται θλιβεροί συνοδοιπόροι της ύπαρξής μας. Και τότε , πόσοι αλήθεια , από εμάς προστρέχουμε στον Παντελεήμονα Θεό; Πόσοι επισκεπτόμαστε τον οίκο του, για να βρούμε εκεί παρηγορία, ανάπαυση και λύτρωση; Πόσοι από εμάς αποθέτουμε την ελπίδα μας σε Κείνον και κατανοούμε αυτό που μέχρι τα τρίσβαθα της ύπαρξής της γνώριζε η συγκύπτουσα: Πως ο Κύριος είναι ο Σωτήρας και ο Λυτρωτής μας, ο Δημιουργός και θεραπευτής της ύπαρξής μας, η Παρηγοριά και η Ελπίδα μας, η ίδια η Ζωή και η Αλήθεια και η Οδός. Και πόσοι αλήθεια από εμάς ξέρουμε να ξεκουράζουμε την ύπαρξή μας και να απαλύνουμε τον πόνο του σώματος και της ψυχής μας μέσα στον άγιο οίκο του Θεού , τον Ναό, μέσα στο μεγάλο θεραπευτήριο της Αγιοσύνης του.

Η συγκύπτουσα με την απλότητά της, με την ταπείνωσή της, την πίστη , την υπομονή και την ελπίδα της, κυρίως όμως με την επιμονή της να δοξολογεί το άγιο όνομα του Θεού και στα χρόνια του πόνου, και στις στιγμές της μεγάλης χαράς,μας δείχνει τον ευλογημένο δρόμο. Όταν ο πειρασμός της δοκιμασίας, της ασθένειας, του πόνου , της αποτυχίας, του θανάτου χτυπήσει την θύρα μας, μην παύσουμε να ευλογούμε το όνομα του Θεού και όταν ο Μεγάλος Θεός σπλαχνισθεί και μας απαλλάξει από την οδύνη και πάλι να μην ξεχάσουμε να ευλογούμε το όνομά του. Κάθε στιγμή το όνομα του Κυρίου να ευλογείται για να ευλογούμαστε και μεις με την Παρουσία Του.

                           ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

                           ΑΡΧΙΜ. ΠΑΥΛΟΣ ΚΙΤΣΟΣ.