Ο Κύριος μας  πλησιάζει έναν ταλαιπωρημένο από τους δαίμονες άνθρωπο. Από πολλά χρόνια είχε δαιμόνια και δεν έβαζε ρούχο πάνω του και σε σπίτι δεν έμενε, αλλά μέσα στα μνήματα. Προβλέπει το γεγονός, και από την Γαλιλαία περνά με  πλοίο απέναντι στη χώρα των Γαδαρηνών. Η άπειρη ευσπλαχνία Του δεν ανέχεται να βασανίζεται το πλάσμα Του πολυχρόνια και τόσο δύσκολα από την κακία των δαιμόνων. Γι αυτό και  διατάζει τους μαθητές Του: «Διέλθωμεν εις τό πέραν». Έρχεται αυτόκλητος και με την παντοκρατορική του εξουσία διατάζει τους δαίμονες να φύγουν από τον άνθρωπο. Και βγαίνουν τα δαιμόνια και μπαίνουν στους χοίρους και χίμηξε το κοπάδι κατά πάνω στο γκρεμό και πέσανε στη λίμνη και πνίγηκαν όλοι.

Ο πονηρός, κάθε στιγμή αντιτάσσεται στη σωτηρία μας, κάνει τα πάντα για να τη ματαιώσει. Ό, τι κακό υπάρχει στον κόσμο είναι από αυτόν.  Εκείνος πειράζει τους ανθρώπους, εκείνος γεννά μέσα τους αμαρτωλές επιθυμίες, εκείνος τους εξωθεί σε κακές πράξεις. Από την στιγμή όμως που ο Υιός και Λόγος του Θεού σαρκώθηκε από την Παναγία μας, είμαστε στα χέρια του Θεού. Στο Σταυρό επάνω ο Χριστός πλήρωσε με το Τίμιο αίμα Του για τις αμαρτίες μας και  μάς αγόρασε από την εξουσία του Διαβόλου . Το κακό πλέον  «βασιλεύει αλλ΄οὐκ αιωνίζει», δείχνει τα δόντια του, αλλά δεν μπορεί να βλάψει τον άνθρωπο. Γιατί του τα έσπασε ο νικητής του Άδη, πατώντας με το θάνατό Του  τον θάνατο.

Η ευαγγελική διήγηση όμως προχωράει και σε κάτι βαθύτερο. Αφήνει υπαινιγμούς για  το τέλος μιας άλλης ομάδας ανθρώπων που φαίνονται εξωτερικά ισορροπημένοι, αλλά ζουν βρώμικη ζωή. Μοιάζουν με τους  χοίρους και με όσους βόσκουν αυτά τα  ζώα.  Η ζωή των χοίρων συμβολίζει κάθε ακάθαρτο πάθος του ανθρώπου. Και χοίροι είναι όσοι άνθρωποι φορούν τον ρυπαρό από την σάρκα χιτώνα και δεν θέλουν να τον πλύνουν.  Προϊστάμενοι και βοσκοί τους όσοι υπερέχουν από αυτούς στην ηδυπάθεια και την υποδούλωση στις εφάμαρτες επιθυμίες. Ο Χριστός επιτρέπει τους δαίμονες να μπουν στους χοίρους και κατευθείαν αυτοί ορμούν στην διπλανή λίμνη και πνίγονται. Και οι βοσκοί τους τρέμουν από τον φόβο τους. Βλέπουν το θαύμα της θεραπείας του συγχωριανού τους και  δεν συγκινούνται, δεν αλλάζουν τρόπο ζωής, δεν μετανοούν, μόνο παρακαλούν τον Χριστό να φύγει από τα μέρη τους. Τους είναι εμπόδιο στη συνείδησή τους. Είναι βαρύς και βλεπόμενος. Τους χαλάει την βρώμικη δουλειά.

Ας πάρουν  παράδειγμα, όσοι διαπράττουν την αμαρτία και επιδίδονται σε αυτήν αμετανόητα.  Όποιος παρακούει τον Θεό και γίνεται δούλος της αμαρτίας και δεν θέλει να δει το λάθος του, μεταπλάθει με την κακή του προαίρεση την φύση που έλαβε από τον αγαθό Θεό και την κάνει υπόδουλη στην αμαρτία. Αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι χειρότεροι από τον φανερά δαιμονιζόμενο. Ο φονιάς, ο φιλάργυρος, ο υπερήφανος και αταπείνωτος, ο αναίσχυντος που επιμένει ό, τι αυτό που κάνει είναι και καλό και φυσιολογικό,  διαφθείρει την ψυχή του. Και μαζί με τον εαυτό του και τις ψυχές όσων απρόσεκτα συναναστρέφονται μαζί του. Δημιουργεί για τον εαυτό του  αθάνατη και αναπόβλητη την βλάβη. Ο δαιμονισμένος πέφτει στο πάθος και ταλαιπωρείται χωρίς τη θέλησή του, ενώ αυτός αποκρύπτει και την βλαπτικότητα και την κακοήθεια της αρρώστιας του. Έχει γίνει μέρος της φύσης του. Δεν θέλει με τίποτα να την πετάξει από πάνω του.

 Όμως ο πανάγαθος Θεός θέλει και αγωνιά για να  σωθούμε. Όλοι. Το τι κουβαλάει ο καθένας μέσα του δεν μπορεί να το δει οποιοσδήποτε. Μόνο τα μάτια του Χριστού και των αγίων ανθρώπων μπορούν και να το δουν, και να το θεραπεύσουν. Μέσα από την σημερινή ευαγγελική διήγηση ο Χριστός επιβεβαιώνει ότι, αν θέλουμε, αν αγωνισθούμε φιλότιμα να φυλάξουμε τα σωτήρια εντάλματα Του, θα ελευθερώσει τις ψυχές μας από την τυραννία του διαβόλου. Αυτό που φανερά κάνει στον δαιμονιζόμενο, θα το κάνει κρυφά στο καθένα που μετανιώνει ειλικρινά για τα λάθη του, και προσέρχεται με πίστη στο μυστήριο της εξομολόγησης, στο πνευματικό του, για να καταθέσει τα σφάλματα του. Εκεί ο μόνος Σωτήρας θεραπεύει και ελευθερώνει την ψυχή μας .    

                                               ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ  Φ.Ν.Θ.

                                                Πρωτοπρεσβύτερος Αδαμάντιος Ασλανίδης