Δεν μας έφτανε η πόλυ άσχημη κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι αστικές συγκοινωνίες στην Καβάλα κέχουμε και περιστατικά που κάνουν ακόμη χειρότερη την κατάσταση.

Ο συμπολίτης μας Μάρκος Ζήσου, δικηγόρος και πρόεδρος του Συλλόγου Κατοίκων Νεάπολης, αναφέρεται σε περιστατικό κατά το οποίο οδηγός αρνήθηκε να επιβιβάσει στο λεωφορείο μαθητή επειδή δεν είχε το πάσο του.

ΠΙο συγκεκριμένα αναφέρει:

"Σε απομακρυσμένο σχολείο της πόλης μας, αρκετά έξω από τον αστικό ιστό, μεσημέρι με το σχόλασμα, το λεωφορείο περιμένει έξω από το σχολικό συγκρότημα να παραλάβει τους μαθητές για να τους επιστρέψει στην πόλη. 

Η τοποθεσία του σχολείου είναι τέτοια, ώστε κάθε πιθανότητα να υπάρχει υποψήφιος επιβάτης του λεωφορείου χωρίς την μαθητική ιδιότητα καθίσταται απαγορευτική. Πιο πιθανόν είναι να παρεισφρήσει ανάμεσα στους μαθητές κάποια αρκούδα, παρά λαθρεπιβάτης.

Το συγκεκριμένο λεωφορείο πραγματοποιεί δρομολόγιο αποκλειστικά προς εξυπηρέτηση της σύντομης και ασφαλούς επιστροφής των μαθητών στα σπίτια τους.

Νεαρός μαθητής συνοδευόμενος από την υπόλοιπη παρέα των φίλων του, κατά την προσφιλή συνήθεια της ηλικίας τους έχει ξεχάσει το ειδικό μαθητικό Δελτίο το οποίο αποτελεί αποδεικτικό της υπαγωγής του μαθητή σε καθεστώς δωρεάν σχολικής μεταφοράς, ενεργοποιώντας έτσι το δικαίωμά του οδηγού του σχολικού λεωφορείου να αρνηθεί τη μεταφορά του ανήλικου μαθητή, αφήνοντάς τον ουσιαστικά να επιστρέψει μόνος του από την απομακρυσμένη περιοχή εκτός πόλης. Η μαθητική ιδιότητα του ξεχασιάρη είναι προφανής.

Το σχολείο βρίσκεται μπροστά τους, ενώ οι συμμαθητές του, ακριβώς δίπλα του επιβιβάζονται κανονικά. Το λεωφορείο βρίσκεται εκεί ακριβώς για να μεταφέρει αυτόν και τα υπόλοιπα παιδιά.

Τυπικά σύμφωνα με την συμφωνία μίσθωσης του λεωφορείου, η μη επίδειξη του πάσου από τον ανέμελο αλλά αμελή μαθητή, αναιρεί την πρόδηλη στην συγκεκριμένη περίπτωση μαθητική ιδιότητά του και έτσι εξαφανίζει την συμβατική υποχρέωση μεταφοράς του πίσω στην πόλη.

Μπορεί λοιπόν νομικά η συμπεριφορά του οδηγού να είναι αδιαμφισβήτητα βάσιμη, αλλά πόσο τρομακτικά αυστηρή έχει γίνει η κοινωνία των ενηλίκων απέναντι στα παιδιά μας όταν τελικά επιλέγεται μια αυστηρή εφαρμογή ενός κανόνα ελέγχου, χωρίς συνεκτίμηση των ιδιαιτεροτήτων της στιγμής και κυρίως χωρίς καμία απολύτως ευελιξία για την εξυπηρέτηση ενός παιδιού που κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την μαθητική του ιδιότητα. 

Προφανώς δεν υπάρχει ζήτημα αμφισβήτησης των κανόνων ούτε επιβράβευσης της αμέλειας.

Αλλά γιατί θα πρέπει να εξαφανίζεται η κοινή λογική κάθε φορά που εμφανίζεται μια τυπική παράλειψη."