Η ΔΙΨΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Πέμπτη Κυριακή μετά το Πάσχα και η Εκκλησία μας, μας παρουσιάζει τον Ιησού, ο οποίος διερχόταν με τους μαθητές από τη Σαμάρεια, να συζητά στη Συχάρ, στο φρέαρ του Ιακώβ, με μια Σαμαρείτιδα γυναίκα και μάλιστα με γυναίκα η οποία, όπως φαίνεται από τη συζήτηση, δεν υπήρξε πολύ ενάρετη και σεμνή στη ζωή της. Σ’ αυτήν τη γυναίκα, ο Ιησούς μιλάει για το «ζωντανό νερό», που δεν στερεύει ποτέ,  για την «εν πνεύματι και αληθεία» λατρεία του Θεού και για τη Μεσσιανική του ιδιότητα.

Η αποκάλυψη, λοιπόν, αφορούσε τόσο τον ίδιο τον Χριστό, όσο και την πνευματικότητα και τη λατρεία του Θεού. Εκπλήσσει όμως και η Σαμαρείτισσα. Παρά την ηθική ακαταστασία της, παρά την αμαρτωλότητα της, την οποία και δεν διαψεύδει, εντούτοις η Σαμαρείτισσα παρουσιάζεται να έχει θρησκευτικά ενδιαφέροντα, αλλά και πνευματική δίψα. Γνωρίζει τη διαφορά που υπάρχει σχετικά με τον τόπο της λατρείας του Θεού ανάμεσα στους Ιουδαίους και στους Σαμαρείτες. Όμως μέσα της έχει κάποια αμφιβολία. Γι’ αυτό  ρωτά τον Χριστό ποιός είναι ο σωστός τόπος λατρείας, για να πάρει την απάντηση για τον τρόπο της λατρείας: «Ο Θεός είναι πνεύμα. Κι αυτοί που τον λατρεύουν, πρέπει να τον λατρεύουν με τη δύναμη του Πνεύματος, που φανερώνει την αλήθεια».

Ο Χριστός, λοιπόν, που δεν αποστρέφεται τον αμαρτωλό άνθρωπο, έτσι και τώρα δεν αποστράφηκε τη Σαμαρείτισσα. Αντίθετα, αναγνωρίζοντας τη θετική πλευρά της προσωπικότητάς της, καθώς και τη διάθεσή της για μετάνοια, παραμέρισε το νέφος της αμαρτίας, που κάλυπτε την ψυχή της και αναζωπύρωσε την πίστη της. Τη διαφωτίζει στο ερώτημά της, διδάσκει τη μεγάλη αλήθεια για τον Θεό, καθώς και τον τρόπο της λατρείας Του και την καλεί, όπως και τον καθένα από μας, στη φωτεινή ζωή. Παράλληλα της αποκάλυψε ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται στις θολές πηγές της αμαρτίας, αλλά στο «ύδωρ» το «ζων», που είναι η αλήθεια και η Χάρις του Θεού και που όταν το πιεί κάποιος δεν θα ξαναδιψάσει. Αντίθετα, όπως διαβεβαίωσε σήμερα ο Χριστός τη Σαμαρείτισσα: « το ύδωρ ο δώσω αυτώ, γενήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον». «Το νερό που θα του δώσω θα γίνει μέσα του μια πηγή που θ’ αναβλύζει νερό ζωής αιώνιας».

Η Σαμαρείτισσα αποδέχθηκε αυτό το «ύδωρ το ζων», όπως προσφέρθηκε μέσα από τις ύψιστες αλήθειες για τον Θεό και την αυτοαποκάλυψη του Χριστού ως Μεσσία. Η αποδοχή αυτών των αληθειών επιβεβαιώνεται με διπλό τρόπο αντίδρασης. Πρώτον, δεν «επιτέθηκε» φραστικά στον συνομιλητή της για όλα εκείνα που αφορούσαν την προσωπική ζωή της. Δεύτερον, μετέτρεψε την «προσβολή» σε ευκαιρία για μετάνοια και σωτηρία. Μέσα από την αποκάλυψη του Χριστού, ότι είναι ο Μεσσίας, πήρε όλες τις εξηγήσεις που ήθελε. Ιδιαίτερα δε ότι και οι Σαμαρείτες αν και «αλλογενείς» για τους Ιουδαίους, για τον Χριστό είναι και αυτοί δικαιούχοι αυτής της σωτηρίας.

Αφού δέχθηκε το βάπτισμα κατά την ημέρα της Πεντηκοστής μαζί με τα παιδιά και τις αδερφές της, στη συνέχεια ακολούθησε τους Αποστόλους. Κήρυξε στη Συρία, στη Φοινίκη, στην Παλαιστίνη, στην Αίγυπτο, στην Καρχηδόνα και τέλος στη Ρώμη. Η Σαμαρείτισσα άφησε τη σκοτεινή ζωή της. Μετονομάστηκε σε Φωτεινή και αναγνωρίστηκε σαν ισαπόστολος. Ας μιμηθούμε το παράδειγμά της. Ας αφήσουμε κι εμείς τη στάμνα των αμαρτιών μας. Ας την μιμηθούμε είτε με τη διδασκαλία μας, είτε μέσα από την όλη ζωή και συμπεριφορά μας.

                           ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ

                           Πρεσβ. Φίλιππος Απότας.