Υπάρχει μία ιστορία συγκλονιστική σχετικά με την ζωγράφιση του περίφημου πίνακα του Μυστικού Δείπνου του γνωστού αναγεννησιακού ζωγράφου Λεονάρντο ντα Βίντσι. Αναζητώντας μοντέλα για τα πρόσωπα του πίνακά του βρέθηκε σε μια συναυλία που δίδονταν στον Καθεδρικό Ναό. Ήταν η χορωδία των νέων.

Ανάμεσά τους ο έμπειρος ζωγράφος ξεχώρισε μία μορφή, που αποτελούσε την προσωποποίηση της αγνότητας, της αθωότητας, της καλοσύνης, της αρετής. Αμέσως ο ζωγράφος κάλεσε τον νεαρό να γίνει το μοντέλο του για το πρόσωπο του Ιησού. Έτσι και έγινε. Μετά τον Ιησού ο ζωγράφος εξιστόρησε και τα πρόσωπα των μαθητών του Κυρίου. Έμεινε μόνο το πρόσωπο του Ιούδα να αποδοθεί. Ο καιρός περνούσε και ο ζωγράφος δεν έβρισκε κάποιο πρόσωπο που να αποδίδει στο μεγαλείο της, την κακότητα, την πλάνη, την φθορά, την προδοσία, την αναλήθεια, την αποτυχία, με μια λέξη την αμαρτία. Ύστερα από τρία χρόνια, ένα βράδυ, στην νυχτερινή του έξοδο ο ζωγράφος με τον βοηθό του, στην άκρη του δρόμου, σωριασμένο μέσα στις λάσπες, ρακένδυτο, μεθυσμένο, βρήκε το μοντέλο του. Το πρόσωπό του πρόωρα γηρασμένο από την βίωση της καθημερινής κραιπάλης της αμαρτίας, χαρακωμένο με τις ρυτίδες της φθοράς και του θανάτου, το βλέμμα του μολυσμένο από τις όψεις του μίσους, τα χείλη του στεγνά από τον βόρβορο της κακότητας. Το πρότυπο της αμαρτίας. Αμέσως μεταφέρθηκε στον καθεδρικό ναό για να αποδοθεί επάνω στον καμβά η αμαρτία.

Καθώς ο ζωγράφος απέδιδε στον πίνακα την μορφή του Ιούδα, η ενσάρκωση του Ιούδα ξυπνούσε από τον  λήθαργό του, και όσο περνούσε η ώρα τόσο ανάνηφε και συνειδητοποιούσε τον χώρο και τον χρόνο. Και όταν ήταν πλέον νηφάλιος, δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα στεγνωμένα από την μοναξιά μάτια του. Ήταν ο ίδιος νέος που πριν από τρία χρόνια ήταν το μοντέλο του Ιησού. Η αμαρτία είχε κάνει καλά την δουλειά της. Τον είχα κάνει αγνώριστο.

Έτσι δυστυχώς κυλά και η ζωή του καθενός μας. Τα χρόνια της αθωότητας διαδέχονται τα χρόνια της αμαρτίας. Η κάθε μέρα μας δυστυχώς μας μεταφέρει και πιο μακριά από τον Θεό μας. Αποτυχίες ζωής, αστοχίες στον αγώνα για πνευματική προκοπή, αδυναμίες, πάθη, σκοπιμότητες, πόθοι, φιλοδοξίες μολύνουν την καρδιά μας και χαράζονται βαθιά στο σώμα μας. Κυρίως όμως γράφονται ανεξίτηλα στο βιβλίο της ζωής μας και βαρύνουν την ύπαρξή μας.

Η ζωή μας θα ήταν καταδικασμένη στον αφανισμό, αν δεν υπήρχε η ελπίδα. Αν δεν γεννιόταν η ελπίδα στον κόσμο. «Ήλθε ο Χριστός και έφερε την ελπίδα και πάνω στον σταυρό διέγραψε τις αμαρτίες μας και το άγιο αίμα Του το προσέφερε ως λουτρό καθαρισμού από την αμαρτία. Και μας έδωσα και πάλι ευκαιρία ανάνηψης, καθαρμού, νίψις, μετάνοιας  και επανεύρεσης του δρόμου που οδηγεί στην χαμένη μας πατρίδα. Μας έδωσε το σώμα του και το αίμα του εις άφεσιν αμαρτιών».

Κάθε φορά που προσφέρεται η αναίμακτη μυσταγωγία, προσφέρεται εις άφεσιν αμαρτιών. Γι αυτό τον λόγο άλλωστε σταυρώθηκε ο Κύριος και αυτή είναι η απαρχή της μετοχής μας στο μυστήριο της Ευχαριστίας. Η μετοχή μας στο Δείπνο είναι ακριβώς η ολοκλήρωση της πορείας προς το Χριστό που περνά από την μετάνοια και την άφεση των αμαρτιών. Όπως ο άσωτος, αφού έζησε μέσα στην αμαρτία, ήλθε σε αυτογνωσία και αναζήτησε την χαμένη εστία, μετανόησε και πορεύθηκε προς τον Πατέρα, έτσι και μεις ζώντας σε μια  άξενη χώρα που ποτέ δεν επιθυμήσαμε αληθινά, που για αλλού κινήσαμε και η ζωή μας μάς οδήγησε σε άλλους ατραπούς, μετανοιωμένοι τρέχουμε προς τον οίκο του Πατέρα μας, στον Ναό. Εκεί, όπως ο Πατέρας παραθέτει δείπνο και προσφέρει τον μόσχο τον σιτευτό και γίνεται συνδαιτυμόνας του ασώτου, έτσι και μείς, στον Ναό βρίσκουμε το τραπέζι στρωμένο και τον μόσχο τον σιτευτό σφαγμένο και γινόμαστε και μείς συνδειπνούντες με αυτόν που μας πρόσφερε το δακτυλίδι της βασιλικής εξουσίας και της αποκατάστασης, την άφεση όλων των αμαρτιών μας.

                                                 ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.                                                   Αρχιμ. Παύλος Κίτσος