Όλη η πλάση ένα θαύμα! Θαύμα η ίδια η ζωή!  Τροφέας , συντηρητής και διατηρητής της αρμονίας και ισορροπίας του κόσμου το θαύμα της Θείας πρόνοιας.  Κί όμως ανάμεσα στα εξαίσια του κόσμου ο Κύριος προβάλλει τα πουλιά του ουρανού και τα λουλούδια του αγρού, ως παράδειγμα ζωής στον «κατ΄εικόνα» Θεού πλασμένο άνθρωπο, που βλέπει το θαύμα της δημιουργίας . Ο άνθρωπος, η κορωνίδα της Δημιουργίας, που κατατρώγεται από το σαράκι της εναγώνιας μέριμνας.

 Η πεποίθηση ότι μπορεί να δώσει λύση σε όλα,  έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται η σωτήριος του βίου άγκυρα, η σύνδεση με το Θεό, με την έσχατη αλήθεια, ότι μετά από του «νύν» αρχίζει η αιωνιότητα.

  Η υλιστική αντιμετώπιση της ζωής και των προβλημάτων χαλάει την αρμονία της δημιουργίας και οδηγεί στην αντίληψη του μηδενισμού. «φάγωμεν πίωμεν»»¨ αύριο γαρ αποθνήσκωμεν». Όταν ο άνθρωπος καταργεί το Θεό από τη ζωή του, τότε μένει μόνος του αυτοφυλακίζεται στο χώρο του «επ΄αισθητού». Αυτό συμβαίνει στην περιοχή του «άλογου» ζώου που ζει  για να τρώει και να διαιωνίζει το είδος του. Ο άνθρωπος όμως είναι «άλογο» ζώο που κινείται προς το «υπέρλογο». Όταν κινείται και αναζητεί λύσεις μόνο μέσα στα πλαίσια της ποικιλόμορφης ύλης, τότε διαστρέφει το πνεύμα και την ψυχή του η αγωνία της επιβίωσης ή της απόκτησης αγαθών.

   Η παρουσία όμως ενός αθέατου εχθρού, όπως ο COVID-19, τον τρομοκρατεί, τον απελπίζει.  Από τον μηδενισμό, το άγχος της καθημερινής μέριμνας και την πνευματική αλλοτρίωση σώζει την ανθρώπινη εικόνα η Χριστιανική ελπίδα, που είναι η αλήθεια για την κατάκτηση της αιωνιότητος.  Λέει ο Χριστός στο Ευαγγέλιό Του: «ουχί η ψυχή πλείον έστι της τροφής»; Όταν ιεραρχήσουμε σωστά τις αληθινές αξίες  με πρώτη την αθάνατη ψυχή, τότε η ζωή αλλάζει ριζικά έννοια και σκοπό. Η θεώρηση των καυτών προβλημάτων διά μέσου  των επιταγών του Ευαγγελίου φέρνει στον άνθρωπο τη χαρά και την ελπίδα της κατάκτησης, όχι του κόσμου τούτου ,70-80 ή 100 έτη ύπαρξης ,αλλά της αιωνιότητος.

    Εκείνος που έχει υλικά αγαθά ( σπίτια, χρήματα, αυτοκίνητα, σκάφος) ζει με τον φόβο ότι κάποιος θα τα κλέψει, είτε άνθρωπος ,είτε φυσική καταστροφή. Όταν μοιράζεις τα αποκτηθέντα στο αδελφό σου , που είναι άστεγος, κοιμώμενος σε στενό της Ομονοίας κάτω απ΄την παγωνιά του χειμώνα ή τον καύσωνα του καλοκαιριού, τότε ελπίζεις, πιστεύεις κι αποκτάς ουράνιες , ατελεύτητες περιουσίες.

   Το Ευαγγέλιο βεβαιώνει την παρουσία του αγίου Πνεύματος – Θεού ως βοηθό και συνεργό του ανθρώπου στην αντιμετώπιση των προβλημάτων στις επίγειες εξετάσεις του, αλλά και τον καθοδηγεί στην πορεία της αιωνιότητος.     Η Εκκλησία, ως Θεοϊδρυτος οργανισμός, είναι ο φυσικός χώρος της δωρεάς των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, του Παρακλήτου, του Παρηγορητού των ανθρώπινων αδυναμιών και ελλείψεων.

    Εκείνος που αισθάνεται κι έχει διαρκώς τον Χριστό μαζί του τρέφεται, αυξάνει και αγιάζεται στη γη,  στο κατά φύσιν και ανέρχεται στην κλίμακα της χάριτος στο υπέρ φύσιν. Λέει ο απόστολος Παύλος: «οτιδήποτε κι αν κάνουμε , κι αν ενεργούμε , είμαστε του Χριστού, είμαστε παιδιά Του¨ αθάνατοι, υιοί και κληρονόμοι Του». Απόδειξις τούτου   η παρουσία ακόμη και σήμερα αγίων…. Άγιοι Παϊσιος, Πορφύριος, Ιάκωβος Τσαλίκης, Σοφίας της Κλεισούρας.

     Η παραβολή του Ευαγγελίου είναι κατανοητή κι εύκολη στην ερμηνεία για όλους. Μην άγχεσθε. Κοιτάξτε τα πετεινά του ουρανού και τα κρίνα της γης που δεν τους ενδιαφέρει, αν έχει φαγητό, ήλιο ή βροχή. Το ερώτημα είναι. Ποιός εμπιστεύεται τη ζωή του στο Θεό; Ποιός θέλει να γίνει άγιος;!    

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

Μ. Οικονομ. Σάββας Καραβολανίδης.-