Η Παναγία είναι η έκφραση της υπέρτατης ανθρώπινης ομορφιάς. Όχι αυτής που ο κόσμος μας ταυτίζει με την σωματική εμφάνιση, την αρμονία των γραμμών, την υγεία, την ευρωστία. Αυτή η ομορφιά είναι εφήμερη και συνήθως επίπλαστη. Το κάλλος της Παναγίας είναι εσωτερικό και πνευματικό και γι' αυτό γίνεται επιθυμητό από όλο τον κόσμο, υλικό και πνευματικό. Η Παναγία μας δίδει ένα άλλο πρότυπο ομορφιάς και μας διδάσκει με τον βίο της πάμπολλα.

      Σκύβει ταπεινά το κεφάλι και ακούει την ομορφιά των θείων λόγων. Από  τον Ευαγγελισμό της μέχρι τη Σταύρωση, από την ημέρα που άγγελοι έψαλαν το 'Δόξα εν Υψίστοις…' , και τότε που ο λευίτης Συμεών της αποκαλύπτει στην Υπαπαντή τα όσα αναφέρονται στον Υιό της, αλλά και καθ όλη την  διάρκεια της επίγειας πορείας του Υιού της βρίσκεται πάντα διακριτικά κοντά Του, ακούει τον Λόγο Του και τον φυλά , ως τον ωραιότερο θησαυρό μέσα φύλλα της υπέροχης καρδία της, ακόμα και μέχρι το φρικτό Σταυρό, όπου ο ωραίος κάλλη Υιός της τής απευθύνει τις τελευταίες λέξεις "γύναι, ιδού ο υιός σου". Και τότε που πρώτη μαζί με τις Μυροφόρες πληροφορείται την Ανάσταση. Μας διδάσκει  ότι ομορφιά είναι να έχεις  τα ώτα της ψυχής σου στραμμένα στο Θεό, μακριά από τις Σειρήνες του κόσμου και κάθε τι που προκαλεί σύγχυση.

            Βλέπει την ωραιότητα του εσωτερικού κόσμου της αρετής, ατενίζει το εσωτερικό κάλλος που προέρχεται από την άσκηση, την παρθενία, την εγκράτεια, από τις αρετές που οδηγούν τελικά στην όραση του θείου κάλλους. Ορά τον Γλυκύ Ιησού, όχι μόνο όταν είναι εν τω κόσμω τούτω, και γίνεται ορατώς με τις αισθήσεις ,αλλά  καθώς ο πνευματικός οφθαλμός της είναι κεκαθαρμένος και ο λογισμός της παραδομένος αγαπητικώς στον Ιησού Χριστό ορά τον Υιό και Θεό της πνευματικά. Γι' αυτό και η Κοίμησή της είναι γι' αυτήν η στιγμή της επιστροφής στον ηγαπημένο της Υιό, που την εμπειρία Του διαρκώς είχε μέσα στην καρδία της.

      Η Παναγία αποτελεί το πρότυπο της υπακοής στο Θεό. Τήρησε τις εντολές του Θεού, όντας παρθένος, όντας χαριτωμένη, όντας η γυναίκα που στο πρόσωπό της αίρεται η ανυπακοή της πρώτης Εύας. Όπως η πρώτη Εύα με την ασχήμιας της ανυπακοής οδηγεί τον άνθρωπο στο θάνατο, έτσι η Παναγία με υπέροχη της υπακοής μας επανεισάγει στον Παράδεισο .

        Η Παναγία αποτελεί το καύχημα των μοναχών και των ασκητών. Είναι το πρότυπο του μοναχικού βίου αφού απετάχθη την ματαιότητα του κόσμου, ζώντας στον κόσμο. Δημιούργησε οικογένεια, ζώντας εν παρθενία. Απέταξε τους δεσμούς τους προσωπικούς, τους οικογενειακούς, φυλετικούς, τους εθνικούς, για να γίνει η κάλλιστη πρέσβειρα όλου του κόσμου. Έζησε μέσα στον κόσμο, παρέμεινε όμως αλώβητη της αμαρτίας και της ηδονής. Βίωσε το εσωτερικό κάλλος, παραδομένη στην χάρη του Θεού και αποτινάσσοντας κάθε ζυγό του κοσμικού πνεύματος. Τούτο το κάλλος της Παναγίας που κοσμεί ως αδαμάντινο στεφάνι την κεφαλή της Θεοτόκου  είναι καρπός της χάριτος του Θεού, της ενεργείας Του.

Η Παναγία με την καλλιέργεια των αρετών αποκτά το πνευματικό κάλλος, γίνεται το πρότυπο της πνευματικής ομορφιάς και ελκύει το Θεό, σκηνώνει  μέσα της το Άγιον Πνεύμα, γίνεται η ευλογημένη, η κεχαριτωμένη, και καθίσταται η Υψηλοτέρα των Ουρανών, η καθαρωτέρα των ηλιακών λαμπηδόνων που φωτίζεται από τον κυοφορηθέντα Υιό Της, ώστε να μας λυτρώνει από την κατάρα και να καθίσταται η πανάμωμη μητέρα του Θεού και κάθε ψυχής ωραίας.

                                                                ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.                                                                 Αρχιμ. Παύλος Κίτσο