Όλη η πλάση ένα θαύμα! Θαύμα η ίδια η ζωή! Τροφεύς, συντηρητής και διατηρητής της αρμονίας και ισορροπίας του κόσμου το θαύμα της Θείας Πρόνοιας. Κι όμως ανάμεσα στα εξαίσια του κόσμου ο Κύριος προβάλλει τα πουλιά του ουρανού και τα λουλούδια του αγρού ως παραδείγματα στον «κατ’ εικόνα Θεού» πλανεμένο άνθρωπο, που δε βλέπει το θαύμα της Δημιουργίας, στον άνθρωπο, την κορωνίδα της δημιουργίας, που κατατρώγεται απ’ το σαράκι της εναγώνιας μέριμνας.

Η πεποίθηση ότι μπορεί να δώσει λύση σ’ όλα έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται η σωτήριος του βίου άγκυρα, η σύνδεση με το Θεό με την έσχατη αλήθεια, ότι μετά από του «νυν» αρχίζει η αιωνιότητα.

Η υλιστική αντιμετώπιση της ζωής και των προβλημάτων του ανθρώπου χαλάει την αρμονία της Δημιουργίας και οδηγεί στην αντίληψη του μηδενισμού. «Φάγωμεν πίωμεν∙ αύριο γάρ αποθνήσκωμεν». Όταν ο άνθρωπος καταργεί το Θεό απ’ τη ζωή του τότε μένει μόνος του κι αυτοφυλακίζεται στο χώρο του «επ’ αισθητού». Αυτό συμβαίνει στην περιοχή-σφαίρα του «άλογου» ζώου, που ζει για να τρώει και να διαιωνίζει το είδος του. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι «άλογο» ζώο, έχει το «λόγο» που κινείται προς το «υπέρ λόγον».   Όταν οδεύει και αναζητεί λύσεις μόνο στα πλαίσια  της ποικιλόμορφης ύλης, τότε διαστρέφει το πνεύμα και την ψυχή του η αγωνία της επιβίωσης ή της απόκτησης αγαθών.

Γι’ αυτό η παρουσία ενός αθέατου εχθρού, όπως ο Covid-19, τον τρομοκρατεί, τον απελπίζει.

Απ΄ τον μηδενισμό, το άγχος της βιοτικής μέριμνας και την πνευματική αλλοτρίωση σώζει την ανθρώπινη εικόνα η Χριστιανική ελπίδα, που είναι η αλήθεια για την κατάκτηση της αιωνιότητας. Λέει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο Του: «ουχί η ψυχή πλείον εστί της τροφής;». Όταν ιεραρχήσουμε σωστά τις αληθινές αξίες με πρώτη την αθάνατη ψυχή, τότε η ανθρώπινη ζωή αλλάζει ριζικά έννοια και σκοπό. Η θεώρηση των μεγάλων προβλημάτων διά μέσου των επιταγών του Ευαγγελίου, φέρνει στον άνθρωπο την χαρά και την ελπίδα της κατάκτησης, όχι του κόσμου τούτου, αλλά της αιωνιότητας.

Εκείνος που έχει υλικά αγαθά, (σπίτι, χρήματα, αυτοκίνητο, σκάφος κ.λπ.) ζει φοβισμένος, ότι κάποιος θα τα κλέψει είτε άνθρωπος, είτε φυσική καταστροφή. Όταν μοιράζεις τα αποκτηθέντα στον αδελφό σου που άστεγος κοιμάται σε στενό της Ομονοίας κάτω απ΄ την παγωνιά του χειμώνα ή τον καύσωνα του καλοκαιριού, τότε ελπίζεις, πιστεύεις κι αποκτάς ουράνιες, ατελεύτητες περιουσίες.

Το Ευαγγέλιο βεβαιώνει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος ως βοηθού και συνεργού του ανθρώπου στην αντιμετώπιση των προβλημάτων στις επί γης εξετάσεις του, αλλά και τον καθοδηγεί στην πορεία της αιωνιότητος.

Η Εκκλησία, ως Θεοΐδρυτος οργανισμός, είναι ο φυσικός χώρος της δωρεάς των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, του Παρακλήτου, του Παρηγορητού των κουρασμένων κι απελπισμένων ανθρώπων. Εκείνος που ενεργεί και πράττει, που ελεύθερα συμμετέχει στην «κοινωνία» της αγάπης με τον φιλάνθρωπο Κύριο, εμπιστεύεται στο Χριστό το παρόν και το μέλλον του, όπως τα πουλιά του ουρανού  και τα λουλούδια του αγρού. Εκείνος που αισθάνεται κι έχει διαρκώς τον Χριστό μαζί του τρέφεται, αυξάνει και αγιάζεται στη γη, στο «κατά φύσιν» κι ανέρχεται στη κλίμακα της χάριτος, στο «υπέρ φύσιν». Λέει ο Απ. Παύλος: οτιδήποτε και αν κάνουμε κι αν ενεργούμε, είμαστε του Χριστού, είμαστε παιδία Του∙ αθάνατοι, υιοί και κληρονόμοι Του. Απόδειξη τούτου  η παρουσία, ακόμη και σήμερα Αγίων, όπως οι Άγιοι Παΐσιος, Πορφύριος, Ιάκωβος Τσαλίκης, Σοφία της Κλεισούρας κ.α.