Η αναζήτηση του Θεού είναι μια πρωταρχική ανάγκη του ανθρώπου που ξεκινά από την στιγμή της εξορίας του από τον Παράδεισο και της οδοιπορίας του στο έρημο τοπίο της γης και βιώνεται ως πνευματική δίψα. Στην διακαή αυτή ανάγκη του ανθρώπου ο Θεός ανταποκρίνεται διαρκώς δια της αποκαλύψεώς Του.

Στους χρόνους της Παλαιά Διαθήκης, ο Θεός εμφανίζεται πνευματικώς και συγκαλυπτόμενος, μόνο στους άξιους. Η βούληση του Θεού μεταφερόταν προς τον λαό είτε δια μέσου των δικαίων Πατριαρχών και Προφητών, είτε δια μέσου διαφόρων σημείων, και λαγαρή δρόσιζε τις ψυχές του περιούσιου λαού του Θεού. Και έτσι, η πίστη και η ζωντανή σχέση με τον αόρατο Θεό συνεχιζόταν μέσω των αξίων του λαού, ενώ παράλληλα διαφαινόταν καθαρά στην ιστορία του ανθρώπου η παρουσία του Θεού.        

Με την ενσάρκωση του προαιώνιου Λόγου, ο Θεός κατ’ εξοχήν πλησίασε τον άνθρωπο και απεκαλύφθη σ’ αυτόν δια του Χριστού. Έτσι έγινε εφικτό ο άνθρωπος να πλησιάσει τον Θεό και να γνωρίσει την αληθινή λατρεία Του.

Ο ίδιος ο Κύριος στο χωρίο Συχάρ αποκαλύπτει σε έναν ανεπανάληπτο διάλογο με την Σαμαρείτιδα γυναίκα το μεγαλείο της πίστεως και το αληθινό περιεχόμενο της λατρείας. Αποκαλύπτει και διδάσκει ότι ο Θεός δεν λατρεύεται σε ορισμένους τόπους, αλλά ότι ολόκληρο το σύμπαν, στην απεραντοσύνη του, είναι Ναός, μέσα στον οποίο ο αχώρητος Θεός, με την ενανθρώπιση του Υιού Του, γενόμενος χωρητός, προσκυνείται και λατρεύεται. Της αποκαλύπτει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά του θεού και μεταξύ τους αδέλφια. Οι διχόνοιες και οι διχοστασίες δεν ταιριάζουν στα παιδιά του θεού, παρά μόνο η αδελφική αγάπη και η από κοινού λατρεία.

Αποκαλύπτει στην Σαμαρείτιδα, ότι η δίψα της ψυχής του ανθρώπου, η άσβεστη, μπορεί να κορεσθεί μόνον με το ζωντανό νερό, που είναι ο ίδιος ο Κύριος. Αυτός είναι «το ύδωρ το ζων», το οποίο πίνουμε με πίστη, και μας σβήνει την πνευματική μας δίψα, μας ποτίζει, αφρατίζει την ψυχή, «μεθά, όπως το χιόνι την γη» και βλασταίνει η ψυχή δένδρο αμφιθαλές, που δίνει καρπούς πνευματικούς και αιώνιος.

Και την κατάλληλη στιγμή, ο Κύριος μας αποκαλύπτει: «Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας Αυτόν εν Πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν.» 

Μας πήρε ο Θεός από τον βούρκο της αμαρτίας και μας ανύψωσε προς τον θρόνο τον υψηλό τον δικό του. Μας υπενθύμισε ότι είμαστε πλασμένοι όχι μόνο με πηλό, αλλά και με την ζώσα πνοή Του.  Μας κατέστησε παιδιά Του και «κατ΄ επαγγελίαν κληρονόμους» της αιώνιας Βασιλείας Του. Μας χάρισε απλόχερα το «ύδωρ το ζων», αυτό που αντλείται και δαπανάται σε ζωή αιώνια. Μας τρέφει διαρκώς με το Σώμα και το Αίμα Του. Και μας άφησε ιερή εντολή να τελούμε την πνευματική μας λατρεία όπως πραγματικά την θέλει εκείνος. Αυτή η λατρεία που ξεδιψά την ύπαρξή μας, μας τρέφει, μας δυναμώνει, μας συνδέει με τους αδελφούς μας και μας ενώνει με την Θεό Πατέρα.

Από μας προσμένει ο Κύριος να ακολουθήσουμε την προτροπή του Ιερού Υμνωδού του Αναστάσιμου κανόνα και να ανταποκριθούμε στην πρόσκληση του: «Δεύτε πώμα πίωμεν καινόν, ουκ εκ πέτρας αγόνου τερατουργούμενον, αλλ΄ αφθαρσίας πηγήν, εκ τάφου ομβρήσαντος Χριστού, εν ω στερεούμεθα».

                         ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

                          Αρχιμ. Παύλος Κίτσος.