ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

«Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω».

Η ευαγγελική περικοπή της Κυριακής, μας ομιλεί για τη θαυμαστή θεραπεία ενός άνδρα, ο οποίος ήταν παράλυτος για τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια.

Στην πόλη της Ιερουσαλήμ υπήρχε ένας ιδιαίτερος χώρος, μία δεξαμενή με πέντε στοές, που στα εβραϊκά ονομαζόταν Βηθεσδά. Στο μέρος εκείνο συγκεντρωνόταν πλήθος ανήμπορων ανθρώπων. Αυτοί αποτελούσαν μια όντως τραγική εικόνα της ανθρώπινης δυστυχίας, αλλά και έκφραση της θλίψεως, της οδύνης και του πόνου. Εκεί ακούγονταν από τους ταλαίπωρους αυτούς ασθενείς κραυγές πόνου και αδημονίας, ικεσίες και παρακλήσεις, ώστε να τύχουν βοηθείας.

Ταυτόχρονα, όμως, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο ιερός Χρυσόστομος, υπήρχε στο χώρο εκείνο υπομονή και πολλή καρτερία. Ομιλώντας ο ίδιος ειδικότερα στον επί τριάντα οκτώ έτη παράλυτο, χαρακτηρίζει έκπληκτη την καρτερία του, επειδή παρέμενε και υπέμενε στον χώρο της δεξαμενής, χωρίς συγγενείς και φίλους, μόνος και αβοήθητος

Όλοι δε οι ασθενείς είχαν και κάποιον δικό τους, ώστε να τους υπηρετεί και να τους βάλλει στο νερό. Μόνον ο παραλυτικός ήταν μόνος εκεί. Παρόλα αυτά δεν δυσανασχετούσε. Στον διάλογό του με τον Κύριο, επιδεικνύει την εσωτερική του ποιότητα. Όταν ο Χριστός τον ρώτησε αν θέλει να γίνει καλά δεν αντέδρασε με κακότητα και απελπισία. Πολύ περισσότερο δεν στενοχωρήθηκε από την ερώτηση που του απηύθυνε ο Κύριος,  δεν έδειξε να του φταίει κανείς. Απαντά με πραότητα, αλήθεια και πόνο «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω ίνα όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλῃ με εις την κολυμβήθραν˙εν ω δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει».».

Το βαθύ παράπονο του Παραλυτικού, αδελφοί μου, «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω», αντηχεί μέχρι και σήμερα στη σύγχρονη  κοινωνία μας. Αυτό δημιουργεί το δικό μας χρέος να συμπαραστεκόμαστε με κάθε τρόπο και ναεκφράζουμε την αγάπη μας σε κάθε πονεμένο συνάνθρωπό μας. Η αδιαφορία των συνανθρώπων του παραλυτικού, είχε παραλύσει την ψυχή του  βαθύτερα από το σώμα του. Όπως ακριβώς κάνει και σε μας ο πόνος, η θλίψη και κάθε άλλου είδους δοκιμασία που παρουσιάζονται στη ζωή μας και μας αφήνουν πιο μόνους. Σήμερα οι «παραλυτικοί» αυξήθηκαν όσο ποτέ. Και είναι οδυνηρή αλήθεια, επειδή δεν χρειάζονται τόσο την υλική βοήθειά μας, όσο την ουσιαστική φροντίδα μας. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι η θεραπεία που πρόσφερε ο Χριστός δεν αφορούσε μόνο το σώμα, αλλά πάντοτε και κυρίως την ψυχή. Δηλαδή την απαλλαγή της από την αμαρτία και τις συνέπειες που αυτές έφερναν και στο σώμα.

Στην εποχή μας που ιδιαίτερα υπάρχει πνευματικό σκοτάδι, ανοίγει μπροστά μας ο δρόμος για να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας που βρίσκονται βυθισμένοι στην αμαρτία ώστε να βρουν το δρόμο τους και να φθάσουν στον Χριστό. Αυτόν που μπορεί να μας θεραπεύσει από κάθε ασθένεια αποκαθιστώντας την ψυχοσωματική μας υγεία. Να τους βοηθήσουμε να ενταχθούν στην Εκκλησία και να γίνουν ζωντανά μέλη του Σώματος του Χριστού, ώστε μέσα από τα Μυστήρια να βιώνουν τη Χάρη Του. Ας πλησιάσουμε κάθε συνάνθρωπο, στο πρόσωπο του οποίου πρέπει να αντικρίζουμε την εικόνα του Θεού. Με αυτό τον τρόπο μέσα από την κοινωνία αγάπης μπορούμε να διαφυλάξουμε και τον εαυτό μας, προκειμένου να παύσει να επιβεβαιώνεται η μοναξιά μας.

    ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

    Πρεσβ. Φίλιππος Απότας.