Η σφραγίδα της αηδίας: Όταν το “βαθύ λαρύγγι” του σήμερα μας έκλεβε τον ιδρώτα με ένα ειρωνικό χαμόγελο

Λένε ότι ο χρόνος είναι ο υπέρτατος κριτής και ότι η αλήθεια, όσο βαθιά κι αν επιχειρηθεί να θαφτεί, βρίσκει πάντα τον τρόπο να αναδυθεί. Σήμερα, η ελληνική Δικαιοσύνη και ο Αθλητικός Εισαγγελέας ανοίγουν φακέλους, αξιολογούν άρσεις απορρήτου και εξετάζουν επίσημα μια εκτενή λίστα υπό έρευνα αγώνων του ελληνικού μπάσκετ. Μέσα σε αυτό το κάδρο της δικαστικής διερεύνησης, βρίσκεται και η σειρά των play-out της A2 Εθνικής του 2017 ανάμεσα στους Μαχητές Πεύκων και την Καβάλα. Μια σειρά αγώνων που η ιστορία αποδεικνύει ότι δεν κρίθηκε ποτέ με όρους αθλητικής ακεραιότητας στο παρκέ, αλλά υπό το βάρος εξωαγωνιστικών σκοπιμοτήτων.

Το πλέον παράδοξο κομμάτι αυτής της δικαστικής εξέλιξης είναι το πρόσωπο που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Ο πρώην διαιτητής Φώτης Καλογερόπουλος εμφανίζεται σήμερα ενώπιον των αρχών ως «πληροφοριοδότης» και μάρτυρας δημοσίου συμφέροντος, καταγγέλλοντας το καθεστώς της τότε ΕΟΚ στο υπόμνημά του. Για εμάς, όμως, που ματώσαμε οικονομικά και ηθικά, που αντικρίσαμε την απόλυτη θεσμική απαξίωση και αναγκαστήκαμε να βιώσουμε μια πρωτοφανή αδικία, η όψιμη αυτή «μεταμέλεια» δεν προκαλεί κανέναν σεβασμό. Προκαλεί την ίδια ακριβώς απέχθεια που νιώσαμε τότε. Διότι το «βαθύ λαρύγγι» του σήμερα, ήταν ο διαιτητής που με τις αποφάσεις του σφράγιζε τη μοίρα εκείνης της αναμέτρησης.

Ήμουν μόλις έναν χρόνο μετά την ανάληψη της προεδρίας στην ομάδα της Καβάλας. Μιας ιστορικής ομάδας με κόσμο, με έντιμη πορεία και με μια διοίκηση που πάσχιζε να κρατήσει το σωματείο όρθιο με καθαρά χέρια, χωρίς να γνωρίζει το μέγεθος της παρασκηνιακής σήψης που αντιμετώπιζε.

Το χρονικό της εξόντωσής μας εκτυλίχθηκε με απόλυτη μεθοδικότητα. Στο πρώτο ματς της 10ης Μαΐου 2017 στα Πεύκα, το πεντακάθαρα εμπρόθεσμο σουτ του Κελαϊδή στην εκπνοή, που θα έστελνε το παιχνίδι στην παράταση, ακυρώθηκε με το έτσι θέλω. Όταν η διοίκησή μας προσπάθησε να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της, βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα θεσμικό «μπλόκο»: οι διαιτητές και η γραμματεία έκλεισαν εσπευσμένα το φύλλο αγώνα, κλειδώθηκαν στα αποδυτήρια και μας στέρησαν παράνομα το δικαίωμα καταχώρησης επίσημης ένστασης.

Το αποκορύφωμα, όμως, της μεθοδευμένης αλλοίωσης γράφτηκε στο καθοριστικό Game 5, στις 17 Μαΐου 2017. Η Καβάλα δεν λύγισε από το άγχος της κατηγορίας. Μπήκαμε στο γήπεδο αποφασισμένοι και στο ημίχρονο, παρά το εμφανώς εχθρικό περιβάλλον, προηγούμασταν με 6 πόντους. Ο Αμερικανοπολωνός γκάρντ μας, ο Μαρσέλ Μαζούρτσακ, πραγματοποιούσε μια συγκλονιστική εμφάνιση και ήταν κυριολεκτικά ασταμάτητος.

Εκεί ακριβώς, όταν έγινε σαφές ότι η Καβάλα υπερείχε αγωνιστικά, επιστρατεύτηκε η εξωαγωνιστική εξόντωση. Ο Μαζούρτσακ άρχισε να δέχεται ανηλεή σωματικά χτυπήματα προκειμένου να τεθεί εκτός ρυθμού, με την πλήρη ανοχή της διαιτητικής τριάδας, την ώρα που στην άλλη πλευρά του γηπέδου εφευρίσκονταν φάουλ και δίνονταν βολές στους γηπεδούχους με το παραμικρό άγγιγμα.

Κατά την αποχώρηση των διαιτητών για την ανάπαυλα του ημιχρόνου, κατευθύνθηκα προς το μέρος τους προκειμένου να διαμαρτυρηθώ για την κατάφωρη αλλοίωση των κανόνων του παιχνιδιού. Η απάντησή τους ήταν ένα προκλητικό, ειρωνικό «όλα είναι καλά». Όταν τους αντιγύρισα με θάρρος ότι «τίποτα δεν είναι καλά εδώ μέσα», το σύστημα επέβαλε την τιμωρία του.

Με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, προτού καν κυλήσει η μπάλα στο παρκέ, μας χρέωσαν με δύο μαζεμένες τεχνικές ποινές, προσφέροντας τις βολές και την κατοχή της μπάλας στους Μαχητές Πεύκων. Η διαφορά των 6 πόντων εξανεμίστηκε με διοικητικές αποφάσεις των διαιτητών πριν καν παιχτεί μπάσκετ. Το σκληρό, αντικανονικό παιχνίδι εις βάρος των παικτών μας συνεχίστηκε χωρίς κανένα σφύριγμα, ενώ ο άνθρωπος που σήμερα παριστάνει τον τιμητή της κάθαρσης, ο Φώτης Καλογερόπουλος, με κοιτούσε μέσα στο γήπεδο χαμογελώντας ειρωνικά.

Αυτό το χαμόγελο της εξουσίας, η απόλυτη βεβαιότητα του διαιτητή που γνωρίζει ότι ενεργεί υπό καθεστώς ιδιότυπης ασυλίας της τότε ομοσπονδίας, αποτελεί τη μεγαλύτερη αηδία που ένιωσα ποτέ στην αθλητική μου διαδρομή.

Η πλήρης επιβεβαίωση της δικής μας καταγγελίας ήρθε με τον πιο κυνικό τρόπο λίγες εβδομάδες αργότερα, αποκαλύπτοντας το πραγματικό οικονομικό και παρασκηνιακό κίνητρο της σφαγής μας. Οι Μαχητές Πεύκων δεν είχαν κανέναν σχεδιασμό για την παραμονή τους στην Α2. Αμέσως μόλις εξασφάλισαν τη σωτηρία τους εις βάρος μας, παραχώρησαν τη θέση τους μέσω συγχώνευσης στον Ερμή Αγιάς. Η κατηγορία για την οποία εμείς μοχθήσαμε, έγινε αντικείμενο αγοραπωλησίας. Η Καβάλα έπρεπε να υποβιβαστεί, διότι η θέση των Πεύκων είχε ήδη προσδιοριστεί ως προϊόν εμπορικής συναλλαγής.

Σήμερα, η σειρά εκείνη εξετάζεται από τη Δικαιοσύνη στο πλαίσιο διερεύνησης αδικημάτων που αγγίζουν τα όρια της εγκληματικής οργάνωσης. Στην ιστορική και συλλογική μνήμη, ωστόσο, οι ρόλοι έχουν διακριθεί προ πολλού. Ο Φώτης Καλογερόπουλος δεν είναι ήρωας επειδή σήμερα, αφού τον ξέβρασε το σύστημα, αποφάσισε να μιλήσει στις αρχές. Είναι ο διαιτητής που με τη σφυρίχτρα του στερούσε τον ιδρώτα των αθλητών μας, ακύρωνε τις επενδύσεις της διοίκησής μας και προσέβαλλε την αξιοπρέπεια της Καβάλας. Μας ανάγκασαν να υποβιβαστούμε, αλλά η ιστορία κατέγραψε αμετάκλητα ποιοι υπηρέτησαν το άθλημα και ποιοι το καπηλεύτηκαν.