Ο άνθρωπος πλασμένος από την αγάπη του Θεού φέρει την ιδιαίτερη σφραγίδα αυτής της δημιουργίας. Ως ευχαριστιακό όν ο άνθρωπος, ζώντας την ελευθερία του αυτεξούσιου του, συνδιαλέγεται με τους ανθρώπους και κοινωνεί μαζί τους, γιατί είναι επίσης όν κοινωνικό. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, είναι ένα «πολιτικό ζώο», αφού πραγματώνει τον εαυτό του ζώντας ως πολίτης μιας πόλης μέσα σ’ ένα δεδομένο κοινωνικά χώρο έννομα ορισμένο και προσδιορισμένο.  Ας θυμηθούμε εδώ το λόγο του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος ο οποίος συμβουλεύει, τον μοναχό που θέλει να ακολουθήσει τον ασκητικό δρόμο, να προετοιμαστεί ανάλογα μέσα από την κοινωνική ζωή μιας μοναχικής μικρής ή μεγάλης αδελφότητας. Διότι ο άνθρωπος έχει την ανάγκη της επικοινωνίας με το συνάνθρωπό του. Γι αυτό είναι και διαλογικός. Γι αυτό έχει προικισθεί από το θεό με το ιδιαίτερο  χάρισμα του λόγου.

Τούτο φαίνεται χαρακτηριστικά στην ανάγκη της πλάσης της Εύας. Ο Αδάμ απολάμβανε τον Παράδεισο, είχε τα πάντα, ό,τι ήθελε, είχε την γαλήνη, την ομορφιά και την ευτυχία του Παραδείσου, είχε όμως μέσα του τη μοναξιά, δεν ένιωθε την απόλυτη ευτυχία. Και ο Θεός, είδε τον άνθρωπο που ήταν θλιμμένος και του έπλασε τη γυναίκα, τον άλλο άνθρωπο. Έτσι ώστε να έρχεται σε επικοινωνία μ’ αυτόν ο Αδάμ. Και τότε μόνο η ευτυχία του ανθρώπου ολοκληρώθηκε.

Τούτο συμβαίνει επειδή ο άνθρωπος ως εικόνα του Θεού, είναι πλασμένος να είναι κοινωνικός, όπως κοινωνικός είναι και ο τριαδικός Θεός. Όπως ακριβώς ο Θεός δεν είναι μια απομονωμένη μονάδα, αλλά μια ένωση τριών προσώπων που αλληλοπεριχωρούνται μέσω μιας ακατάπαυστης αμοιβαίας αγάπης, έτσι και ο άνθρωπος, πραγματώνει πλήρως τον εαυτό του - γίνεται ολοκληρωμένος άνθρωπος σύμφωνα με τη θεία εικόνα - μόνο όταν ζει μέσα στους άλλους και για τους άλλους.

Γίνεται άνθρωπος όταν ξέρει να μοιράζεται. Ο αληθινός  άνθρωπος, δεν ξεχωρίζει το δικό μου και το δικό σου, το εγώ από το εσύ, αλλά ζει μέσα στο εμείς. Αφού όλοι εικόνες του ίδιου Θεού είμαστε. Αφού όλοι την ίδια υιοθεσία λάβαμε και γίναμε κατά χάρη παιδιά του ίδιου Πατέρα. Του Πατέρα μας του «εν τοις Ουρανοίς». Γι’ αυτό και ο Κύριος, μας διδάσκει στην Κυριακή προσευχή τον αληθινό τρόπο προσευχής «Πάτερ ημών» και όχι  «Πάτερ μου».

Αλλά και στο ευαγγέλιο της κρίσεως, το κριτήριο της καταδίκης μας ή της λύτρωσή μας, στη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, δεν είναι οι εσωτερικές σκέψεις, οι θείες οπτασίες οι νηστείες και η προσευχή, ή η άσκηση. Κριτήριο γίνεται η αγάπη μας προς τους εν χρεία αδελφούς μας. Πως ήταν οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Ήξερα να μοιράζομαι;  Ήμουν απλός ένα άτομο, κλεισμένο στον εαυτό μου; Ή ήμουν ένα αυθεντικό πρόσωπο που ζούσα σε κοινωνία με άλλους;

Ζώντας σήμερα σε μια κοινωνία που αναπτύσσεται μέσα στη μοναξιά και την αδιαφορία, ως χριστιανοί έχουμε την υποχρέωση να επαναπροσδιορίσουμε το περιεχόμενο της κοινωνίας με το παράδειγμα της προσωπικής μας κοινωνίας. Να κενώσουμε τον εαυτό μας, να πληρώσουμε την καρδιά μας με την αγάπη, να συμπονέσουμε, να συγχαρούμε, να μοιραστούμε, να συζήσουμε, να θρέψουμε, να ποτίσουμε, να ενδύσουμε, να παρηγορήσουμε, να στεγάσουμε τον αδελφό μας, στα μάτια του οποίου θα βλέπουμε τον ίδιο τον Κύριο. Αυτόν τον Κύριο που στην προσδοκία της Δευτέρας παρουσίας και της αδεκάστου κρίσεως του, θα τολμήσουμε να τον δούμε κατάματα και να αναγνωρίσουμε την σταυρωμένη του αγάπη, ταπεινοί προσκυνητές της αγάπης, της αγάπης για τον συνάνθρωπο και τον θεό, της αγάπης που θα είναι το μόνο κριτήριο της λύτρωσης ή της απώλειάς μας.

                                                     ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

                                                     Ιερομ. Δανιήλ Καριπίδης.