ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 

Οι  γνήσιοι διδάσκαλοι των Χριστιανών

Mετά την μεγάλη και επιφανή  γιορτή των Θεοφανείων μπαίνουμε σε μια περίοδο αναμονής των Αγίων Νηστειών. Η ζωή του Χριστού προσφέρεται στους πιστούς προς μίμηση. Στην ημέρα των Φώτων θυμηθήκαμε την προσωπική στιγμή της εν Χριστώ αναγέννησής μας. Ο Χριστός όμως δεν σταματά  στη  Βάπτιση. Ξεκινά τη δημόσια δράση Του, αφού  προετοιμάζεται με σαρανταήμερη νηστεία.  Στο δρόμο της νηστείας επίσης μάς κατευθύνει, το πτηνό της ερήμου, ο Βαπτιστής και Πρόδρομος.

Η είσοδος μας στην εν Χριστώ ζωή, συνεπάγεται αγώνες εναντίον των παθών που εμφωλεύουν μέσα μας. Ο παλαιός άνθρωπος, ο άνθρωπος της αμαρτίας, έχει ρίζες βαθιές και αφανείς που πρέπει να τις ξεριζώσουμε, με τη νηστεία, την προσευχή και το συνεχή αγώνα. Την περίοδο που διανύουμε, όχι τυχαία, παραδείγματα ζωής, γίνονται για τους Χριστιανούς, μεγάλα οσιακά αναστήματα της Εκκλησίας , ο άγιοι Θεόκτιστος, Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης,  Παύλος ο  Θηβαίος, Μέγας Αθανάσιος και Κύριλλος, Μακάριος ο Αιγύπτιος, Μακάριος ο Αλεξανδρεύς,  Ευθύμιος, Μάξιμος ο Ομολογητής και σήμερα, ο Μέγας Αντώνιος.

Μέγας ονομάστηκε γιατί υπερέβαλλε πολλούς στην ασκητική ζωή, στις νηστείες, στις αγρυπνίες, στις προσευχές, στους ποταμούς των δακρύων της μετανοίας. Εγκατέλειψε τις αντιλήψεις του κόσμου. Ακολούθησε το Ευαγγέλιο, υπήκουσε στην Εκκλησία. Τον ανθρώπινο πλούτο και δόξα τα θεώρησε τιποτένια και ασήμαντα. Ένα πράγμα είχε γι΄αυτόν αξία, η αγάπη του Χριστού. Με την πεντακάθαρη διαγωγή του έγινε πόλος έλξης των πιστών. Άδειασε τις πόλεις και γέμισε την έρημο με ψυχές που φλογίσθηκαν από το ζωντανό του παράδειγμα και αγίασαν. Ανεδείχθη καθηγητής των μοναχών και των πιστών , στο δρόμο των αρετών. Πρώτα καθάρισε το νου και την ψυχή από την απάτη αυτού του κόσμου,  και μετά, με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, διέκρινε τις παγίδες και τις δολοπλοκίες του πονηρού. Ο Χριστός τον γέμισε με θεία χαρίσματα.  Διδάχθηκε αφού έπαθε, και γι αυτό έμαθε και μπόρεσε να διδάξει και στους άλλους το δρόμο της σωτηρίας.  

Ο Άγιος Αντώνιος έγινε Πατέρας της Εκκλησίας, άριστος πνευματικός οδηγός των πιστών, «ηγούμενος», όπως τον ονομάζει ο απόστολος Παύλος, στο σημερινό ανάγνωσμα από την προς Εβραίους Επιστολή του, που διαβάζεται στη μνήμη των Οσίων . Και στην Εκκλησία ηγείται αυτός που πρώτα έπαθε και μετά έμαθε, ώστε να μπορεί να οδηγήσει και να διδάξει τους πιστούς απλανώς. Πνευματικός δεν αυτοανακηρύσσεσαι επειδή έχεις ακαδημαϊκά πτυχία και μεγάλες ιδέες για τον εαυτό σου. Για να κατευθύνεις ψυχές προς τη σωτηρία, χρειάζεται προηγουμένως να έχεις περάσει ο ίδιος από υπακοή  έμπρακτη, αιματηρό αγώνα εκκοπής του θελήματος, πρακτικής εξάσκησης στη ζωή του Χριστού.  Δεν διοικείς ψυχές γιατί επιδιώκεις την φιλαρχία και εξουσία, γιατί ποθείς την διάκριση και τον ανθρώπινο έπαινο και δόξα. Την διακονία αυτή ούτε την επιδιώκεις, ούτε την αρπάζεις. Την αναθέτει η Εκκλησία, σε όποιον  κρίνει, ότι έχει τα εχέγγυα για την οικοδομή των πιστών.  Οι πνευματικοί μας πατέρες κατευθύνουν τις ψυχές μας, γιατί είναι δεμένοι με τον Χριστό με τους κόπους τους και την ματωμένη αγάπη τους  υπέρ Αυτού.

Δεν μας κατευθύνουν στη χριστιανική ζωή  λόγια και κείμενα διαδικτυακά, έστω και αποδιδόμενα σε Αγίους, από ανεύθυνους ανθρώπους. Τη φοβερή υπόθεση της σωτηρίας μας δεν την αναθέτουμε σε αυτοχειροτονημένους πνευματικούς, θαυματοποιούς, μάγους και λαοπλάνους. Αυτοί δεν έχουν λάβει από την Εκκλησία κανένα χάρισμα, γιατί ζουν στο σκοτάδι. Υπακοή και πειθαρχία οφείλουμε στους πνευματικούς μας πατέρες. Η σωτηρία μας περνά μέσα από τον χώρο και το χρόνο του Ναού τη Ενορίας μας, μέσα από  την εμπιστοσύνη και την προσωπική μας σχέση με την τοπική μας Εκκλησία, τον Επίσκοπο, τον πνευματικό μας πατέρα, τον Ιερέα της Ενορίας, που αγρυπνούν για τις ψυχές μας, γιατί τις έχουν κρεμασμένες στο πετραχήλι τους και γι΄αυτές θα  λογοδοτήσουν στο Χριστό.

                             ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

                              Πρωτ. Αδαμάντιος Ασλανίδης.-