Στη Ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής γίνεται μια επιτυχημένη παρουσίαση της ζωής με την θάλασσα. Στην απέραντη αυτή θάλασσα εναλλάσσονται η γαλήνη με την τρικυμία και οι καταιγίδες με την ηρεμία. Στη ζωή μας την οποία μπορούμε να παρομοιάσουμε με πέλαγος, την ειρήνη απροσδόκητα διαδέχεται η ανησυχία, την θλίψη η χαρά, την ευτυχία ο πόνος. Όταν είμαστε νέοι ανοίγουμε τα πανιά μας και πλέουμε με ελπίδα σε πελάγη ευτυχίας. Αιφνίδια στη στο καράβι της ζωής μας υψώνονται πελώρια απειλητικά κύματα. Έρχεται μέσα στην καταιγίδα η σκληρή πραγματικότητα να σβήσει την ηρεμία και την γαλήνη. Αρχίζει τότε ένας απεγνωσμένος αγώνας να κρατηθεί το καράβι της ψυχής μας όρθιο μέσα στη ταραγμένη θάλασσα της ζωής, που με επιμονή προσπαθεί να το εξαφανίσει στην άβυσσο της απελπισίας. Μέσα στους κλυδωνισμούς της ζωής γενόνται οι σκέψεις και οι απορίες: Τι φταίει; Ποιες είναι οι αιτίες που βασανίζομαι; Από που προέρχονται; Και στο τέλος έρχεται η απορία, «υπάρχει τρόπος αλλαγής και σωτηρία»; Και ποιος ευθύνεται για την δυστυχία μας; Προφανώς εμείς οι ίδιοι. Ο καθένας μας μόνος του επιλέγει να ρίξει το καράβι του πάνω στις τρικυμίες των πειρασμών. Και η επιπόλαιη στάση μας απέναντι στους άλλους γίνεται η αιτία να ταλαιπωρούνται και αυτοί. Καταλήγουμε να αφήνουμε τις πονηρές δυνάμεις να μας μετατρέπουν σε δούλους του κακού και της αμαρτίας. Η ψυχή μας καταλήγει δεμένη με ισχυρά δεσμά δεμένη, να αισθάνεται ανίσχυρη να πετάξει για να βρει τον Θεό. Μένει εγκλωβισμένη μέσα στον αβάσταχτο πόνο της με διακαή πόθο την λύτρωση από το μαρτύριο της.

Όλο αυτό το κακό εκτείνεται ανάμεσα στους ανθρώπους σε προσωπικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν λείπουν από τον κόσμο πόλεμοι, καταστροφές, σεισμοί, πλημμύρες, αρρώστιες και ο θάνατος που γονατίζουν και καταστρέφουν όνειρα και ελπίδες. Όλα από την αμαρτία και όλα εμπόδια στο ταξίδι για το λιμάνι της ευτυχίας, του αληθινού προορισμού μας. Μέσα σε αυτές τις δύσκολες για την ζωή μας στιγμές, υπάρχει η ευχέρεια της απαλλαγής. Η ασάλευτη εμπιστοσύνη στην παρουσία του Χριστού και η θερμή προσευχή τα όπλα για να ορθώσουμε ανάστημα. Τα μυστήρια της εκκλησίας κρουνός χάριτος και δυνάμεως. Στην εξομολόγηση σβήνουν οι αμαρτίες. Στην Θεία Κοινωνία το αίμα του «Αμνού» καθαρίζει, αγιάζει και ηρεμεί τις ψυχές μας. Ο Χριστός μας είναι πάντοτε κοντά μας. Συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης. Εκεί που εμείς χανόμαστε και δεν το περιμένουμε, κάνει το θαύμα Του την κατάλληλη στιγμή και σταματά μονομιάς τις καταιγίδες, φέρνοντας έτσι την γαλήνη στη θάλασσα της ζωής μας. Παίρνει εκείνος το τιμόνι και οδηγεί το πλοίο στο λιμάνι της σωτηρίας μας.

Το Ευαγγέλιο, λοιπόν, αυτής της Κυριακής έχει πολλά να μας διδάξει για τα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω. Οι Μαθητές του βασανίζονται, χωρίς Εκείνον, καθώς διαπλέουν την λίμνη. Ξέσπα άνεμος και καταιγίδα που σηκώνει κύματα και αδυσώπητα σφυροκοπά το πλοίο θέτοντας σε κίνδυνο τους Μαθητές. Εύσπλαχνος και στοργικός ο Κύριος περπατά πάνω στη θάλασσα για να βρεθεί κοντά τους, πλάι τους. Τρομάζουν από την απροσδόκητη θαυματουργική παρουσία Του και τον νομίζουν για φάντασμα. Έντρομοι ακούν την γλυκιά και στοργική φωνή του Κυρίου να τους λέει «Έχετε θάρρος. Μη φοβάστε. Εγώ είμαι». Το δικό μας πλοίο ταξιδεύει μέσα στη θάλασσα του βίου και απειλείται από την αμαρτία, την κακία και τις συμφορές. Ένας διαρκής κλυδωνισμός! Εκεί όμως πάντοτε στέκει Εκείνος, αόρατός και άγρυπνος φρουρός. Μέσα στον χαμό της ζωής μας πλησιάζει μυστικά για να μας πει και να μας βεβαιώσει ότι: «Έχετε θάρρος. Μη φοβάστε. Εγώ είμαι».

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ. Ν. Θ. Ιερομόναχος Γαβριήλ Λιοντάκης