Ένα πρωινό, περπατώντας ο Κύριος στο μαγευτικό, γαλήνιο ακρογιάλι της λίμνης της Τιβεριάδος, συναντά τους πρώτους μαθητές Του. Ο Κύριος βρίσκεται στην αρχή της δημόσιας εμφάνισης Του και ανταμώνει τέσσερις ψαράδες, τον Ανδρέα και τον αδελφό του Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον αδελφό του Ιωάννη. Και οι τέσσερις ήταν απλοί ψαράδες. Άνθρωποι σχεδόν αγράμματοι και απλοϊκοί. Με αγαθή ψυχή και μεγάλη καρδιά, άνθρωποι που γνώριζαν από τον κόπο και τον μόχθο. Στα σκοτεινά νερά της λίμνης είχαν επενδύσει όλη τους την ζωή και η Τιβεριάδα τους είχε ανταμείψει με χαρές και λύπες. Πότε φουρτουνιασμένη και πότε γαλήνια. Πότε δίδοντας την ψαριά πλούσια και πότε αφήνοντάς τους με άδεια δίχτυα. Τούτη η θάλασσα είχε γίνει η ίδια τους η ζωή και η ψαριά σηματοδοτούσε τις ημέρες τους.

Αυτούς τους ανθρώπους βρήκε εκείνο το υπέροχο πρωινό ο Κύριος στις όχθες της λίμνης. Τους κάλεσε σε μια άλλη ψαριά και η πρόσκλησή του, ουράνια, βρήκε άμεση ανταπόκριση από τους καλόψυχους ψαράδες. Η πρόσκληση ακούσθηκε αλλόκοτη στα αυτιά τους, ουράνια όμως και απρόσμενη, ταυτόχρονα τιμητική και αβέβαιη. Και κείνοι αμέσως άφησαν τα δίχτυα και τις βάρκες, μαζί και τις έγνοιες και τους προβληματισμούς και ακολούθησαν αυτόν τον υπέροχο Διδάσκαλο που τους καλούσε.

«Ελάτε πίσω μου», τους λέει, «και θα σας κάμω ψαράδες ανθρώπων» Περίεργα λόγια. Τι άραγε να σημαίνουν; Οι απλοί ψαράδες δεν κατάλαβαν και πολλά. Τους αρκούσε μόνο που θα ακολουθούσαν τον υπέροχο Δάσκαλό τους, που θα γινόταν ομόσκηνοι και ομοτράπεζοί του. Και έτσι, αυτοί οι συνηθισμένοι ψαράδες, μ΄ αυτή τους την επιλογή έγιναν οι πνευματοφόροι απόστολοι του ευαγγελίου. Από αλιείς ψαριών, έγιναν αλιείς ψυχών. Οι άδολες καρδιές τους έγιναν χρυσοποίκιλτοι θρόνοι όπου αναπαύθηκε η Χάρις του Θεού. Βάρκα τους έγινε πλέον η εκκλησία με τιμονιέρη τον Χριστό και πλήρωμα όλους τους αγίους, Δίχτυα έγινε η σαγήνη του θείου Λόγου, ψάρια οι ψυχές των ανθρώπων, ψαριά η σωτηρία τους . Τα κουρασμένα από το ξενύχτι μάτια τους, καταξιώθηκαν να δουν το γαλαζόμορφο φως της Μεταμορφώσεως και το ανέσπερο φως της Ανάστασης. Τα αυτιά τους που συνήθιζαν να ακούν τον φλοίσβο των κυμάτων, άκουσαν ρήματα άρρητα, κι ο νους τους που μετρούσε τους κόμπους στα δίχτυα, ψηλάφισε ένα προς ένα τα μυστήρια της θείας οικονομίας. Τα σκασμένα από την αλμύρα χείλη τους έγιναν κρουνοί του ζώντος ύδατος που ξεδίψασαν χιλιάδες ψυχές, σάλπιγγες που ήχησαν σ΄ όλη την οικουμένη το χαρμόσυνο άγγελμα της Αναστάσεως. 

Η σαγήνη του Θεού είχε πια πέσει στον αιγιαλό κι είχε ψαρέψει τις πρώτες ψυχές. Εκείνοι στα χέρια του Κυρίου άφησαν την ύπαρξή τους ολόκληρη και έγιναν ακούραστοι αλιείς ανθρώπων. Από κείνο το πρωινό, το αμφίβληστρο του Θεού είναι απλωμένο πάνω στη γη. Οι απλοί ψαράδες της Τιβεριάδος το άπλωσαν στα πέρατα της οικουμένης, οι ιεραπόστολοι του σήμερα, νέοι ψαράδες, νέων ψυχών κι αυτοί, το απλώνουν αδιάκοπα στα απάτητα μέρη της γης ώστε κάθε ψυχή ανθρώπινη να πιαστεί στα πλέγματά του κι όλοι μαζί να αποτελέσουμε την ευλογημένη ψαριά του Θεού.

Κάθε μέρα ο διάβολος απλώνει την δική του σαγήνη στη γη μας. Οι ηδονές, τα πάθη, η μέθη του κόσμου τούτου μας κρατούν προσκολλημένους στα δικά του δίχτυα. Τα πυροφάνια των αμαρτωλών απολαύσεων τυφλώνουν τα μάτια μας και οδηγούν τα βήματά μας στ΄ αμπάρι της κολάσεως. Το αμφίβληστρο της σωτηρίας όμως, σαν νέα κιβωτός μας συλλέγει, για να μας οδηγήσει στο εύδιο λιμάνι της σωτηρία μας, κοντά στον μεγάλο Ψαρά των ψυχών μας , τον Σωτήρα Χριστό.

                                ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

                                 Αρχιμ. Παύλος Κίτσος. -