Η θέα της γερμανικής μηχανής με το καλάθι μόνο τρόμο προκαλούσε στα ζοφερά χρόνια του Β’ Παγκοσμίου, καθώς πιστοποιούσε την παρουσία των Ναζί στα κατεχόμενα από τον Άξονα εδάφη.

Οι στρατιώτες είχαν συνηθίσει να βλέπουν τα δίτροχα με τα καλάθια στο πεδίο της μάχης.

Οι στρατιωτικές τρίτροχες πήραν μέρος ακόμα και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς πολλές από δαύτες παρατάχθηκαν στο Δυτικό Μέτωπο. Δεν είδαν βέβαια δράση, αφού χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά για μεταφορά αξιωματικών και αγαθών. Μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, τα καλάθια περιέπεσαν ουσιαστικά σε αχρηστία, καθώς οι αυτοκινητοβιομηχανίες λάνσαραν προσιτά μοντέλα που έγειραν την πλάστιγγα υπέρ των τετράτροχων.

Η αγορά των μηχανών με τα καλάθια επιβίωσε όμως σε πείσμα των καιρών και αρκετοί ανεξάρτητοι κατασκευαστές συνέχιζαν να τα φτιάχνουν. Στα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης έμελλε μάλιστα να ξαναγνωρίσουν νέες δόξες, καθώς η προσαρμογή ενός καλαθιού στο μηχανάκι ήταν και πάλι ο προτιμώμενος φτηνός τρόπος μετακίνησης στην πόλη.

Και τότε ήρθε ο Β’ Παγκόσμιος!

Στρατιωτική χρήση

Ήταν όπως είπαμε στον Α’ Παγκόσμιο που πρωτοχρησιμοποιήθηκε το σύμπλεγμα μοτοσικλέτα-καλάθι για περιορισμένους πολεμικούς σκοπούς. Τον κύριο λόγο είχε εδώ ο βρετανικός στρατός, ο οποίος ήθελε να αυξήσει τη φορητότητα του πολυβόλου του Vickers. To υδρόψυκτο όπλο και ο τρίποδάς του ζύγιζαν κάπου μεταξύ 29-36 κιλών, την ίδια ώρα που για τη λειτουργία του χρειαζόταν επίσης νερό για την ψύξη και σφαίρες φυσικά, άλλα 10 κιλά για κάθε κουτί πυρομαχικών δηλαδή. Κάθε Vickers απαιτούσε έτσι 6-8 άτομα για να μεταφέρουν όλη του την πραμάτεια, γι’ αυτό και η μηχανή με το καλάθι θεωρήθηκε η ιδανική λύση για τη μεταφορά του.

Η Clyno έφτιαξε για τον αγγλικό στρατό μια μηχανή με στρατιωτικού τύπου καλάθι που μετέφερε το όπλο, τον τρίποδα, το νερό, τα ανταλλακτικά και εφτά κουτιά με σφαίρες, ενώ τη μηχανοκίνητη πομπή συνόδευαν αρκετές ακόμα μηχανές που μετέφεραν στα καλάθια τους μόνο σφαίρες. Μέχρι και ειδική μονάδα συστάθηκε για να στελεχώσει τη νέα μηχανοκίνητη μόδα, ο Α’ Παγκόσμιος ήταν ωστόσο πόλεμος χαρακωμάτων και η κινητή αυτή μονάδα σπανίως χρησιμοποιήθηκε. Έφτιαξε όμως δεδικασμένο.

Ήταν στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου που θα γνώριζε τη μεγάλη του δόξα το καλάθι, όταν ο ναζιστικός στρατός ζήτησε από την BMW και τη Zundapp να του φτιάξουν ένα προσαρμοσμένο για πόλεμο μοντέλο. Γερμανοί, Γάλλοι (Terot και Gnome Rhone), Ιταλοί (Motor Guzzi και Gilera) Βέλγοι (FN και Gillet), Άγγλοι (Triumph, BSA Matchless και Norton), Αμερικάνοι (Harley-Davidson και Indian) και Σοβιετικοί (Ural M72) είχαν τώρα τις δικές τους εκδοχές των πολεμικών τρίτροχων, τα οποία γνώριζαν μεγάλες δόξες και μετατρέπονταν σε πεδίο καινοτομίας: οι ρόδες τους έστριβαν πια, άλλοτε είχαν μπλοκέ διαφορικό και άλλοτε πάλι ταχύτητες.

Ήταν όμως οι μηχανές της BMW για λογαριασμό της Βέρμαχτ που θα γινόταν θρύλος στον Β’ Παγκόσμιο. Η ναζιστική πολεμική μηχανή χρειαζόταν όσα περισσότερα οχήματα μπορούσε να βρει και ήταν διατεθειμένη να τα πληρώσει ακριβά. Πολλοί γερμανοί κατασκευαστές άρχισαν να φτιάχνουν μοτοσικλέτες, κανένας ωστόσο δεν θα ξεπερνούσε την BMW και τα δύο θρυλικά τρίτροχα μοντέλα της, την R12 και την R75.

Οι δύο BMW ξεχώριζαν τόσο από τον ανταγωνισμό που ο αμερικανικός στρατός τις ερεύνησε ενδελεχώς, ζητώντας κατόπιν από τη Harley-Davidson και την Indian να του φτιάξουν αντίστοιχης αποτελεσματικότητας μοντέλα. Να κοπιάρουν δηλαδή την R75! Η Harley-Davidson αντέγραψε επακριβώς τον κινητήρα και το σύστημα μετάδοσης της BMW, μετατρέποντας απλώς τη μονάδα μέτρησης σε ίντσες, και είχε πανέτοιμη και πάνω στην ώρα (1942) την 750 κυβικών Harley-Davidson ΧΑ. (πηγη NEWSBEAST)