Ο χρήστης Ευστρατια Χριστοδουλου είναι με το χρήστη Σμαραγδος Κρεμυδας.

3 ώρ. ·Εν όψει της σημερινής ημέρας, νιώθω την ανάγκη να μιλήσω μέσα από τα μάτια του συζύγου μου — ενός ανθρώπου με αναπηρία όρασης που με τη στάση ζωής του μου θυμίζει καθημερινά ότι το πραγματικό φως δεν βρίσκεται στα μάτια, αλλά στην ψυχή.

Κανένα εμπόδιο δεν στάθηκε ποτέ αρκετό για να τον σταματήσει. Εκεί που πολλοί βλέποντες διστάζουν, εκείνος προχωρά. Δοκιμάζει, επιμένει, δημιουργεί, πετυχαίνει. Ένας άνθρωπος πολυπράγμων, ανήσυχος, γεμάτος ιδέες και θέληση. Μα πάνω απ’ όλα, ένας άνθρωπος που δεν συμβιβάστηκε ποτέ με το «δεν γίνεται». Γιατί εκείνος ξέρει ότι όλα γίνονται — απλώς μερικές φορές χρειάζονται άλλος τρόπος, άλλος ρυθμός, άλλος δρόμος.

Η δύναμή του είναι αξιοθαύμαστη, η επιμονή του ακόμη μεγαλύτερη. Εκείνος, που θα περίμενε κανείς να χρειάζεται βοήθεια, είναι συχνά αυτός που προσφέρει τη μεγαλύτερη στήριξη. Με διδάσκει χωρίς να προσπαθεί. Μου μαθαίνει τι σημαίνει επιμονή, τι σημαίνει να αντιμετωπίζεις τη ζωή χωρίς παράπονο, αλλά με αξιοπρέπεια και χαμόγελο.

Η αναπηρία δεν είναι μειονέκτημα. Δεν είναι αδυναμία. Είναι συνθήκη. Και αυτή η συνθήκη συχνά δυσκολεύει όχι από την ίδια την αναπηρία, αλλά από τις στερεοτυπικές αντιλήψεις, τα βλέμματα, την άγνοια και τα εμπόδια που χτίζει η κοινωνία — όχι η ζωή.

Ο σύζυγός μου, όπως και τόσοι άλλοι άνθρωποι με αναπηρία, δεν χρειάζεται λύπηση. Δεν χρειάζεται «μπράβο» επειδή ζει τη ζωή του. Χρειάζεται ισότητα, πρόσβαση, κατανόηση, σεβασμό. Χρειάζεται μια κοινωνία που δεν θα βλέπει μόνο το τι λείπει, αλλά το τι υπάρχει.

Και υπάρχει τόση δύναμη, τόση σοφία, τόση θέληση.Γι’ αυτό σήμερα δεν μιλάω μόνο για εκείνον ως σύζυγο, αλλά ως έναν άνθρωπο που μου δείχνει καθημερινά πως το φως δεν το χαρίζει η όραση — το φέρεις μέσα σου.Είσαι άξιος θαυμασμού. Και είμαι περήφανη για σένα.

Για όσα καταφέρνεις, αλλά κυρίως για το παράδειγμα που δίνεις. Σε εμάς. Στην κοινωνία. Στον κόσμο.Ας μάθουμε να βλέπουμε τον άνθρωπο πριν από την αναπηρία.Ας σταματήσουμε να βάζουμε ταμπέλες.Ας ακούσουμε — πραγματικά — τις ανάγκες, τις φωνές, τα όνειρα των ανθρώπων που συχνά η κοινωνία αφήνει στο περιθώριο.Η συμπερίληψη δεν είναι χάρη. Είναι δικαίωμα.Και ο σεβασμός δεν είναι επιλογή.

Είναι υποχρέωση.

Σήμερα, λοιπόν, είναι μια υπενθύμιση πως κάθε άνθρωπος έχει τη δική του δύναμη, τη δική του πορεία, το δικό του φως. Κι όσο περισσότερο ανοίγουμε τον δρόμο για όλους, τόσο περισσότερο φωτίζεται η ζωή μας — ατομικά και συλλογικά.

Και θέλω να πω κάτι ακόμη: ο κόσμος μας γίνεται καλύτερος όταν μαθαίνουμε να βλέπουμε με κατανόηση, όταν δίνουμε χώρο, όταν ακούμε, όταν δεν κρίνουμε όσα δεν γνωρίζουμε.Γιατί το φως δεν χρειάζεται μάτια για να υπάρχει.Χρειάζεται ψυχή.Υ.Γ.: Και να έχετε το νου σας…

Εγώ είμαι τα μάτια του.

Και βλέπω γκριμάτσες, νοήματα, ξινίλες — όλα τα βλέπω!

Χριστοδούλου Ευστρατία......