Σκιές αθάνατες, σκιές δυνατές, σκιές μοναδικές, σκιές ηρωικές,
Σκιές πιο δυνατές από το φως του Ήλιου.
Σκιές που ζούν και περιπολεύουν ανάμεσά μας…
Σκιές που γεμίζουν με το φως των αιώνων και πίνουν το αθάνατο κρασί…
της Κνωσού, της Φαιστού, των Μυκηνών, της Αθήνας, της Σπάρτης,
του Μαραθώνα, των Θερμοπυλών, της Σαλαμίνας,
των Πλαταιών, της Θήβας, της Κωνσταντινουπόλεως, της Ρωμησύνης,
των Ιεροσολύμων, του Σινά, του Βυζαντίου, της Μακεδονίας, του 1940…
Σκιές που κάθε τόσο εμφανίζονται μπροστά μας,
σαν πανύψηλα βουνά, σαν αιωνόβια δένδρα, σαν μορφές άπιαστες,
αέριες και στολισμένες με την αθανασία
και με τ’ αμάραντο χρυσάφι της θυσίας για την πατρίδα…

Όμηρος, Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης,
Σωκράτης, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Περικλής, Μιλτιάδης, Λεωνίδας,
Φίλιππος, Αλέξανδρος, Παύλος ο απόστολος, Κωνσταντίνος ο Α’ ο μέγας,
Κωνσταντίνος ο ΙΒ’ ο Παλαιολόγος, Κολοκοτρώνης,
Μακρυγιάννης, Καραισκάκης, Ανδρούτσος, Νικηταράς,
Παπαφλέσσας, Διάκος, Μιαούλης, Κανάρης, Μπουμπουλίνα,
Μαυρογένους, Παύλος Μελάς, Γερμανός Καραβαγγέλης…
Μορφές αραχνούφαντες, σκιές μαργαριταρένιες,
που η ανδρεία, η αρετή και η σοφία, τις έπλεξαν και τις στεφάνωσαν
με τα αρώματα και τα χρώματα της δόξας,
της τιμής και της δικαιοσύνης…

Παρθενώνας, Φίλιπποι, Πέλλα, Βεργίνα, Αλεξάνδρειες,
αγιά Σοφιά, άγιο Όρος, αγία Λαύρα, Σουμελά του Πόντου,
Βόρειος Ήπειρος, Κύπρος, Κρήτη, Μακεδονία, Μικρά Ασία…
Παναγιά της Τήνου…Άγνωστος στρατιώτης,
Ηρώα και κενοτάφια σε κάθε χωριό και πόλη της πατρίδας…
εκεί ζούν και θα ζούν, αυτές οι σκιές οι αθανατωμένες,
εκεί… μέσα στα άπαρτα όνειρα των Ελλήνων, των Μακεδόνων,
των Ρωμηών…

Σκιές που δεν ξεχνούν, δεν λησμονούν, σκιές που ξαναέρχονται
κάθε τόσο και τόσο και σκεπάζουν ξανά και ξανά
τους νέους ήρωες της πίστεως και της πατρίδος…
και τους αγκαλιάζουν και τους στεφανώνουν
με τα στεφάνια της δόξης και της θυσίας, και τους μαθαίνουν,
τους ονοματίζουν, τους λένε… για την ελευθερία, για την πίστη στον Θεό,
για την δικαιοσύνη, και για τους ενδόξους προγόνους μας…

Σκιές που βροτοφωνούν και φωνάζουν και πάλι σήμερα,
28η Οκτωβρίου 2026,
για να ξυπνήσουν όλους εμάς τους νεοέλληνες
από την τρικυμία και την τραγική ζάλη της λήθης…
Κράτησε δυνατά και υψηλά, παιδί μου,
έλληνα, εύζωνα, ναύτη, αεροπόρε, στρατιώτη …
Κράτησε με όλη την δύναμη της ψυχής σου
το ματωμένο λάβαρο του αγώνα και το κατασχισμένο
από τους καπνούς και τις σφαίρες, ύφασμα της ελληνικής σημαίας,
και μη τα παραδώσης ποτέ.
Να στέκεσαι πάντοτε εκεί, πάντα όρθιος,
επάνω στα βουνά της δοξασμένης Πίνδου,
ατενίζοντας με καθαρά μάτια,
με θάρρος και ελπίδα, το άγιον Όρος, τα νησιά μας,
τα χρυσαφένια πέλαγά μας, το Αιγαίο, το Ιόνιο, το Ικάριο,
το Θρακικό, το Μυρτώο, το Κρητικό και το Καρπάθιο,
και όλη την δοξασμένη πατρίδα μας…
γιατί όπου και να δης… εμάς θα συναντήσης…
εμείς είμαστε οι φύλακες των ιερών και των οσίων
του γένους ημών των Ελλήνων μέσα στους αιώνες…
Και εάν χρειασθή να πέσης ηρωικά μαχόμενος
υπέρ πίστεως και πατρίδος, τότε,
με τα ματωμένα λάβαρα που κράτησες, εμείς θα σε τυλίξωμε,
και θα σε πάρωμε μαζύ μας, για να περιμένωμε και τους επομένους.

Έτσι κάναμε και τότε το 1940… εμείς όλοι πρώτα είπαμε το ΟΧΙ
ξυπνώντας όλους τους Έλληνες της πληγωμένης τότε
και πολυπονεμένης πατρίδας μας…
και τότε και εκείνοι οι Έλληνες όλοι μαζύ ενωμένοι,
μας αγκάλιασαν, και ξανάπαν μαζύ με μας, ΟΧΙ,
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ, και τα δάκρυα και τα αίματά τους
πλημμύρισαν και πάλι και μας ξανάδωσαν ζωή.

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2026
+Ο ΦΝΘ ΣΤΕΦΑΝΟΣ