ΠΑΝΟΣ ΚΑΖΟΛΗΣ

Πολύ στεναχωρήθηκα που έφυγε ο Πάνος Καζόλης. Λυπάμαι που τον ανακάλυψα αργά, (διαβάζοντας πρόσφατα το ολοζώντανο «Όλα ή τίποτα» και που δεν τον γνώρισα προσωπικά, και που κάπως περίμενα ότι θα ζήσει πολλά χρόνια ακόμα. Δε ξέρω γιατί, μέσα από το γράψιμό του – γρήγορο, ρεαλιστικό, φερμένο από έναν άλλο κόσμο που ωστόσο ο συγγραφέας τον περνούσε σε εμένα την αναγνώστρια λες και ήμουν με το ένα πόδι εκεί – μέσα από το γράψιμό του είχα πειστεί ότι έχει άλλα δέκα βιβλία να γράψει. Ανάλογα με τις ζωές που έζησε, και με αυτές που θα ζούσε από δω και πέρα…

Ήταν καλό που με κάποιον τρόπο τιμήθηκε τον Σεπτέμβριο από τους Καβαλιώτες στο 1^st Batis Art Festival – αν έγραφε βαριά κουλτούρα θα είχε τιμηθεί κι από την πρωτεύουσα αλλά έτσι είναι αυτά τα πράγματα, δυστυχώς η ειλικρίνεια της γραφής δεν θεωρείται κανένα σπουδαίο κατόρθωμα.

Ο Καζόλης έχει ειλικρίνεια, δύναμη (στο γράψιμο) και ένα υποβρύχιο χιούμορ μαζί με μοναδικό τρόπο να περιγράφει κινηματογραφικές σκηνές που όμως είναι αληθινές, έχουνε συμβεί στα αλήθεια. Και λέω «έχει», όχι «είχε», γιατί αυτά τα σπουδαία, μοναδικά χαρακτηριστικά συνεχίζουν να ζούνε για πάντα μέσα από τα βιβλία του. 

Μανίνα Ζουμπουλάκη

Είναι τιμή μου που ζήσαμε στην ίδια πόλη, ο Πάνος Καζόλης κι εγώ, που ανασάναμε τον ίδιο θαλασσινό αέρα, έστω και σε διαφορετικές χρονικές περιόδους…