ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ / Κορίνα ΚομπολίτηPD 15 Δεκεμβρίου 2024 by vima365Leave a Commenton Έρχεται ο Καποδίστριας την ΄Ανοιξη ; Γράφει η Κορίνα Κομπολίτη

Έρχεται ο Καποδίστριας την ΄Ανοιξη;

 Γράφει η Κορίνα Κομπολίτη

Λίγα χρόνια πριν, ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, δώσαμε  ραντεβού με τον Γιάννη Σμαραγδή στο Λιστόν για να συζητήσουμε την παραγωγή της νέας του ταινίας «Ιωάννης Καποδίστριας». Πάρκαρα το αυτοκίνητο μου στην Σπιανάδα και ακολούθησα την διαδρομή πεζή μπροστά από το Μποσκέτο  ή κήπο Durrel, όπως θλιβερά τείνει να περάσει το δημοτικό αλσύλλιο στην νεότερη συλλογική μνήμη, και ύστερα κατευθύνθηκα μπροστά από το Ανάκτορο των Αγίων Μιχαήλ και Γεώργιου για να οδηγηθώ στο σημείο συνάντησής μας.

Η Κέρκυρα, η πρωτεύουσα του πρώτου νεοελληνικού Κράτους, της Επτανήσου πολιτείας, τόπος της εθνικής και πολιτισμικής αναγέννησης,  έχει όλα τα στοιχεία της συνειδητοποίησης αλλά και όλα τα  θέλγητρα για να σε ξελογιάσει.

Το ομολογούν τα χρώματά της, τα αρώματα, η αρχιτεκτονική και οι σταχτάρες της (οι θαμώνες του νησιού, που σαν ακούραστοι ανεμοπόροι πραγματοποιούν χαμηλές πτήσεις πάνω από τις στέγες των ενετικών κτιρίων και ξεναγούν τους ανέμελους επισκέπτες στον ουρανό που καθρεφτίζεται στο Ιόνιο πέλαγος).

Σκέφτηκα πόση ιστορία φέρνει μαζί του ο χρόνος περνώντας από αυτό τον τόπο.

Η υγρασία που έχει διαπεράσει τα παμπάλαια κτίρια στάζει υγρή μνήμη.

Ο Καποδίστριας γεννήθηκε  και αντρώθηκε σε τούτο το νησί.  Ψυχικά δεν το εγκατέλειψε ποτέ.

Αντίθετα το αξιοποίησε ως πρωτεύουσα της Επτανήσου Πολιτείας (1800-1807) για να φτιάξει την ζύμη της εθνικής μας ανασυγκρότησης.

Το αξιοποίησε, όπως έχει τεκμηριώσει ο Κερκυραίος ιστορικός ερευνητής, Γεώργιος Σκλαβούνος, για   να  προετοιμάσει την περίφημη  εποποιία της Λευκάδας, ως πρόβας τζενεράλε του 1821, συγκεντρώνοντας στην Κέρκυρα και στα Ιόνια νησιά  ότι μάχιμο  διέθετε η ελληνική κλεφτουριά όπως τους παλαίμαχους από την επαναστατική γενιά του Λάμπρου Κατσώνη, την επαναστατική οργάνωση του εθνεγέρτη Ρήγα και την γενιά των
Κολοκοτρωναίων, των Μποτσαραίων, του Κατσαντώνη, του Περραιβού.

Συνέχισε, το Πάσχα του 1819 με την μεγάλη σύναξη των οπλαρχηγών , όλων όσων είχε μαζί του στην εποποιία της Λευκάδας, μετατρέποντας το σε Πάσχα της εθνεγερσίας.

Σε αυτήν την σύναξη θα παρευρεθεί και ο φιλικός Παπαρηγόπουλος,  υπάλληλος της ρωσικής πρεσβείας στην Πάτρα, και συνεργάτης του Καποδίστρια, ο οποίος ερχόμενος από την Πάτρα έκανε στάση στα Ιωάννινα προσκεκλημένος του Αλή Πασά.

Από τον οποίο και μετέφερε το αίτημα  στον Καποδίστρια  για βοήθεια  στην εξέγερση του εναντίον του Σουλτάνου.

Μάλιστα ως απόδειξη καλής πίστης, ο Αλή Πασάς, έστειλε ως «δώρο» στον Καποδίστρια την οικογένεια Μόστρα που κρατούσε ως τότε ομήρους.

Ο Μόστρα , γραμματέας του Ιγνατίου, υπήρξε δάσκαλος του Καποδίστρια και του Ιγνατίου,  στην γαλλική γλώσσα  και στον Όμηρο,  τον πρώτο καιρό της συγκατοίκησης τους στην Ρωσία.

Σε αυτόν εδώ τον ιερό χώρο που περπάτησε ο Καποδίστριας με τους πρωτεργάτες του 1821, που περπάτησε ένας Κολοκοτρώνης πριν και μετά την αδελφοποίηση του  με τον Μάρκο Μπότσαρη, είναι τιμή και συγκίνηση  να συναντηθώ και να συμβαδίζω με τον Γιάννη Σμαραγδή, τον άνθρωπο που δίνει την ζωή και την ψυχή του για να διατηρηθεί άσβεστη στην συλλογική μας μνήμη η Καποδιστριακή παρακαταθήκη.

Ίσως είναι ο μόνος που μπορεί να φέρει στην οθόνη το ιερό πρόσωπο του Καποδίστρια, να φωτίσει αυτό το πρόσωπο με το ΦΩΣ που φώτιζε και θέρμαινε την ύπαρξη του.

Η αφοσίωση του σε αυτό τον σκοπό τού δίνει την δύναμη και την γνώση  να κάνει την ταινία που ετοιμάζει όχι απλά ιστορική αλλά μυητική ταινία.

Ταινία  που θα μας καταστήσει κοινωνούς της ιερής Καποδιστριακής φλόγας, που είναι αναγκαία για την καθολική μας ανάταση και για την έξοδο μας από την παρακμή.

Φτάνοντας στο σημείο συνάντησης μας η σκέψη μου προσαρμόζεται στο παρόν και στο εξωτερικό περιβάλλον.

Οι αρχαίοι υμνούσαν στα μνημεία και στα αγάλματά τους το κάλλος. Αναρωτιέμαι, δεν θα μπορούσε να δεσπόζει στην  υπέροχη  πλατεία της Κέρκυρας, μεγαλύτερη πλατεία των Βαλκανίων, ένα μνημείο αφιερωμένο στην
Μνημοσύνη, την θεά που συνευρέθηκε με τον Δία  και μας χάρισε τις εννέα Mούσες;

Δεν θα μπορούσε  να υπάρχει ένα έργο τέχνης  που να μας θυμίζει την προσφορά αυτού του τόπου στην εθνική μας αναγέννηση; Αντίθετα αφθονούν τα μνημεία της Αγγλοκρατίας.

Ο Σμαραγδής εμφανίστηκε στις καμάρες του Λιστόν λίγα λεπτά αργότερα.

Μου έκανε μια τεράστια αγκαλιά σαν αυτές που ξέρει και κλείνει όλο τον κόσμο μέσα.

Καθίσαμε κάτω από τα μπουμπουκιασμένα τίλια.

Ταπεινός και ανοιχτόκαρδος δεχόταν ως εντολή υλοποίησης τα παρορμητικά και εγκωμιαστικά σχόλια του κόσμου τριγύρω μας για να πραγματοποιήσει εκείνος ως ο μόνος άξιος σκηνοθέτης, την ταινία για τον Κυβερνήτη.

«Το έργο μου έχει απήχηση στους απλοϊκούς ανθρώπους και στα παιδιά», μου λέει, «εκεί που δεν έχει παγιωθεί ακόμη το σκοτάδι».

Η κουβέντα που κυλάει μεταξύ μας ρέει σαν έλαιο στην πληγή του εθνικού τραύματος.

Είναι βαθιά η επιθυμία του να λυτρώσει τον Έλληνα από το αρνητικό φορτίο που κουβαλάει, από την ρετσινιά του ραγιά, του προδότη, του οσφυοκάμπτη, της οντότητας χωρίς πνευματικότητα.

Κάθε λέξη του είναι  βαθύτατα ποτισμένη με πόνο αλλά και με το τρίπτυχο της Πίστης, της Ελπίδας και της Αγάπης.

Στο βλέμμα του υπάρχει Φως.

Κουδουνίζει το τηλέφωνό του. Είναι η Ελένη, η σύζυγος του που ζούσε τότε. «Έλα, πουλάκι μου», της απάντησε με τρυφερότητα και την ενημέρωσε για την συνάντησή μας.

Εκείνη μου έστειλε φιλιά. Ήταν δύναμη η Ελένη.

Ήταν η άνιμα που ωθούσε την ψυχή του στην πραγμάτωση. Το passpartou που ξεκλείδωνε τους πνευματικούς
ορίζοντες του Σμαραγδή.

Εκείνος  ακούμπαγε στους ώμους της όλο το γήινο φορτίο του καλλιτέχνη που ίπταται και ζει στην στρατόσφαιρα της έμπνευσης.

Μίλησαν για το σκυλάκι τους που έχρηζε κάποιας θεραπείας,  και ένιωσα πόσο ενωμένοι ήταν σε όλα, ακόμη και στα πιο απλά. Αν ήταν παρούσα η Ελένη στην συνάντησή μας, θα την αποχαιρετούσε  φιλώντας την τρυφερά στο μέτωπο, με το πέρας της κουβέντας.

«Την Ελένη την γνώρισα όταν ήρθα από την Κρήτη στην Αθήνα, 18 χρονών», μου είπε. Ήταν μικρότερή μου αλλά συνειδητοποιημένη, άγουρο αγόρι εγώ. Εκείνη ήξερε καλύτερα από εμένα τον σκοπό της ζωής μου».

Ο ουρανός ξέρει πάντα ποιους στέλνει δίπλα μας, μεγάλε σκηνοθέτη, του απάντησα εγώ.

Πάντα είναι λίγος ο χρόνος που περνάει κανείς δίπλα σε φωτεινούς ανθρώπους.

Τον αποχαιρέτησα με χαρμολύπη. Τον παρατηρούσα να κατηφορίζει τα υγρά σοκάκια και να χάνεται στην δίνη μιας άλλης εποχής.

Δίπλα του είδα φευγαλέα, μια γυναίκα που πέρασε στα μαύρα ντυμένη και όρμησε με λύσσα στην άμαξα που μετέφερε τον Καποδίστρια. ΟΧΙ, μαύρη νύχτα.

Όχι, λήθη δε θα τον καταπιείς.

Κορίνα Κομπολίτη – Κερκυρα για το vima365