ΑΡΘΡΟ των:

Στέλλας Αργυρίου* & 

Νεκτάριου Καλαντζή**

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, όπως έχει καθιερωθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, δεν είναι μια γιορτή. Είναι μια στιγμή ειλικρίνειας.

Και αυτό που βλέπουμε γύρω μας είναι γυναίκες κουρασμένες.

Γυναίκες που δεν προλαβαίνουν.
Που τρέχουν διαρκώς.
Που προσπαθούν να είναι επαρκείς σε όλους τους ρόλους τους.
Που νιώθουν ενοχές όταν σταματούν και ακόμη μεγαλύτερες όταν δεν τα καταφέρνουν όλα.

Βλέπουμε γυναίκες που αφήνουν τον εαυτό τους πίσω.
Που βάζουν τις ανάγκες όλων πάνω από τις δικές τους.
Που έχουν μάθει να θεωρούν την εξάντληση φυσιολογική και την υπερπροσπάθεια υποχρέωση.

«Είμαι μία από αυτές.

Γυναίκα επαγγελματίας.
Μητέρα.
Κόρη.
Αδελφή.
Φίλη.
Νοικοκυρά.
Σύντροφος.
Και παράλληλα εκλεγμένη στην Καβάλα, με ευθύνη και δημόσιο ρόλο».

Όλοι αυτοί οι ρόλοι δεν ακυρώνουν ο ένας τον άλλον, συνυπάρχουν.
Και πολλές φορές βαραίνουν ταυτόχρονα. Η προσπάθεια να είσαι παρούσα παντού μπορεί εύκολα να σε κάνει να απουσιάζεις από τον εαυτό σου

Όμως δεν είναι φυσικός νόμος η διαρκής εξάντληση.
Δεν είναι προϋπόθεση αξίας το να αντέχουμε σιωπηλά.
Δεν είναι αδυναμία να ζητάμε χώρο, χρόνο, στήριξη.

Αν αυτή η ημέρα έχει ένα νόημα, είναι να θυμίσει κάτι απλό αλλά ουσιαστικό.
Πως δεν γεννηθήκαμε για να ζούμε μόνιμα κουρασμένες.
Πως η δύναμή μας δεν βρίσκεται στο να τα κάνουμε όλα μόνες.
Βρίσκεται στο να διεκδικούμε μια καθημερινότητα πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη, πιο ισορροπημένη.

Για εμάς.
Για τις γυναίκες δίπλα μας.
Για τα κορίτσια που μας κοιτούν και μαθαίνουν από το παράδειγμά μας.

8 Μαρτίου: Όχι για να θυμόμαστε πόσα αντέχουμε, αλλά πόσα αξίζουμε.

*Η Στέλλα Αργυρίου είναι Δημοτική Σύμβουλος Καβάλας και Μέλος της ΕΝΑ

**Ο Νεκτάριος Καλαντζής είναι Πρόεδρος των Ευρωπαίων Νέων Αυτοδιοικητικών και της Ένωσης Νέων Αυτοδιοικητικών Ελλάδος (ΕΝΑ)