Γοητευμένοι από μιαν Ανυπότακτη Ομορφιά

Άρθρο του Βασίλη Λιόγκα

Η ατελέσφορη ως τώρα απόπειρα εμπορικής εκμετάλλευσης μιας περιορισμένης και περιφρονημένης μέχρι πρόσφατα παραλίας στον Όρμο της Παναγίας κάτω από τον Φάρο, δείχνει να προσκρούει στην επίμονη αντίσταση ενός μικρού Γαλατικού χωριού: οπισθοδρομικών άραγε; συντηρητικών κοινωνικοπολιτικά; ή μήπως καθοδηγούμενων και με πολιτικά ελατήρια;

• Το Μονόπετρο: Τι ξεχωριστό έχει αυτός ο Σύλλογος;

Εκφράζει την ανάγκη εκατοντάδων Καβαλιωτών φυσιολατρών και απλών συμπολιτών μας, φίλων ενός εναλλακτικού τουρισμού, χωρίς τις οχληρές συνέπειες των δήθεν οργανωμένων πλάζ, σε έναν ιδιάζοντα χώρο, ο οποίος παρέχει άπλετη ελευθερία, ακατέργαστη φυσική ομορφιά και την ήρεμη απόλαυση του φλοίσβου της ακροθαλασσιάς:  και μαζί, ενός τόπου περιπάτου, συνάντησης, ονειροπόλησης, ρεμβασμού αλλά και δημιουργίας.

Ανθρώπων που την απολάμβαναν δεκαετίες ολόκληρες, από την παιδική τους ηλικία, αλλά και πολλών νέων, που σ’ αυτά τα πετραδάκια έμαθαν να κολυμπούν, που γοητεύονται από την απλότητα και την ολιγάρκεια, και γι’ αυτό την αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή, με μεγάλη συμμετοχή και ενθουσιασμό. Γι αυτό και τα αυθόρμητα και αυθεντικά χαρακτηριστικά του, ως προτύπου μιας γνήσια λαϊκής αυτενέργειας, ενισχύουν την κοινωνική συνοχή και τον εθελοντισμό.

Εκφράζει την αγνή και αφειδώλευτη αγάπη απλών ανθρώπων της δουλειάς για τον τόπο στον οποίο ρίζωσαν και μεγάλωσαν, που εκτός από λησμονημένος (χωρίς στοιχειώδεις παροχές, ούτε μια τουαλέτα ή βρύση) και όμορφος, τυχαίνει να είναι εν πολλοίς ακόμη ανεξερεύνητος. Πόσοι Καβαλιώτες γνωρίζουν για τα αρχαία λατομεία γρανίτη στον βυθό του Μονόπετρου, ή ακόμη και το Ιερό της Παρθένου, λίγο πιο πάνω, ακριβώς απέναντι από το Ιμαρέτ, που παρουσιάστηκε στο Μουσείο προχθές;

Σκέφτηκαν κι αποφάσισαν να καλύψουν τα κενά της Πολιτείας, με την οργάνωσή τους σε ένα σύλλογο, πολύ πριν την επίμαχη διακήρυξη παραχώρησης της ακτής, με σκοπό την προστασία και την αναβάθμιση της παραλιακής αυτής ζώνης και του περιβάλλοντος χώρου, με σεβασμό στο φυσικό και ιστορικό τοπίο, με δεκάδες τρόπους που περιγράφονται στο Καταστατικό του. Θαυμάσιο και καθόλου τυχαίο, για την πόλη και την ιστορία της, γεγονός.

• Ειναι ανεπίτρεπτο αυτό που πάει να γίνει. 

Η μικρή αυτή παραλία απεικονίζει ακριβώς όλα αυτά που μας χαρίζει η Φύση χωρίς ανθρώπινες παρεμβάσεις και σε αντίθεση μ’αυτές. Είναι μια όαση απλότητας και όχι κατασκευασμένης ομορφιάς, ένα τοπόσημο της πόλης, όπως είναι ο Φάρος, όπως οι Καμάρες και το Καρνάγιο, όπως ο Κουλές και ο Μύλος που δεν υπάρχουν πια.

Είναι προφανές ότι η παραχώρηση θα επιφέρει αλλοίωση της φυσικής μορφολογίας και του τοπίου, ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους, περιορισμό της προσβασιμότητας και του κοινωνικού δικαιώματος της αναψυχής, αντίτιμο για υπηρεσίες που θα παρέχονται, μόνιμες δυσαρμονικές κατασκευές. Ιδιαίτερα η θέση της ακτής κάτω από τον Φάρο, στο όριο του παράλιου τείχους και σε άμεση γειτνίαση με την Παλιά Πόλη και τα μνημεία της φωνάζει ότι ο μικρός, ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους, Όρμος της Παναγίας, δεν προσφέρεται για κανενός είδους εμπορική εκμετάλλευση και πρέπει να διαφυλάξει την αρμονία της φύσης και ελευθερία που αποπνέει.

Είναι άδικο και προσβλητικό μετα απο δεκάδες χρονια η παραλία, οπου εμαθαν μπανιο οι γονείς μας, εμείς, τα παιδιά μας τα εγγόνια μας, να δινεται σε ιδιώτη.

Ο Όρμος της Παναγίας είναι δημόσιο αγαθό και επί πλέον ένα Μνημείο της Φύσης.